24 / 12 /2013
‘’ขอบใจมากนะดงอูที่คอยอยู่ช่วยงานจนดึก’’
‘’ไม่เป็นไร อีกอย่างมันก็ไม่ได้ดึกอะไรมากขนาดนั้น’’
‘’อื้อ กลับบ้านดีๆนะ เราไปล่ะ’’
‘’อื้อ บ้ายบาย’’
ผมโบกมือบ้ายบายเพื่อนร่วมห้องที่ชื่ออีซองยอลก่อนจะเดินแยกไปอีกทางนึง วันนี้ผมกลับบ้านช้าเพราะว่าพรุ่งนี้มีเทศกาลวันคริสมาสต์ที่จัดที่โรงเรียน ขาสั้นก้าวเดินไปตามทางเรื่อยๆจนออกนอกบริเวณโรงเรียน นี้ต้องรอรถเมล์คนเดียวอีกแล้ว
‘’ทำไมวันนี้ออกมาช้าจังเลย’’
‘’เจอมึงทุกวันเลย เบื่อจัง เบื่อสุดๆ -0-‘’
เมื่อกี้ที่ผมบอกว่าต้องรอรถเมล์คนเดียวน่ะ ผมยังพูดไม่จบ ความจริงต้องบอกว่ารอรถเมลคนเดียวซะเมื่อไหร่ต่างหาก ผมกลอกตาไปมาพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นนี้ผมต้องเจอไอเด็กคนนี้ทุกวันเลยหรอไง
‘’เห็นหน้าผมพี่ต้องยิ้มสิครับ ทำหน้าเหมือนเมนส์ไม่มาสิบปีงั้นแหล่ะ’’
‘’แล้วมึงยุ่งอะไรด้วย เป็นรุ่นน้องอย่าปืนเกลียวให้มากนักเข้าใจมั้ย’’
‘’พี่ควรจะดีใจที่ผมปืนเกลียวกับพี่คนเดียวนะ คนอื่นผมไม่ทำแบบนี้หรอก’’
‘’มึงโครตเคารพกูเลยว่ะอีโฮวอน ไอเด็กนรก!!’’
เพี๊ยะ!!!
ผมใช้มืออันบอบบางของตัวเองตีเข้าไปตรงหัวไหล่ไอเด็กบ้านี้อย่างแรงจนเกิดเสียงดัง โฮวอนเบ้หน้าเจ็บพลางเอี้ยวตัวหลบผมเพื่อไม่ให้โดนฝ่ามืออรหันอีก เหอะ! ผมเกริ่นมาตั้งนานผมยังไม่แนะนำตัวเลยใช่ไหม เอาล่ะ แค่กๆๆ ผมชื่อ จางดงอูครับตอนนี้เรียนอยู่มัธยมปีสุดท้ายอีกสามเดือนข้างหน้าผมก็จะจบจากรั้วมัธยมและก้าวสู่รั้วมหาลัยแล้วครับเย้!!!! ส่วนไอเด็กข้างๆชื่ออีโฮวอน มันเป็นรุ่นน้องผมครับอยู่ ม.5 นิสัยมันโครตดีเลยครับอย่าบอกใคร
*กูประชดคิคิ*
‘’วันนี้ช่วยงานแฟนพี่แอลสินะ ถึงออกมาช้าขนาดนี้’’
‘’เออดิ แล้วมึงอ่ะไม่มีงานอะไรให้ทำบ้างหรอ เลิกเรียนก็มาหากูตลอด’’
‘’ไม่ครับ ผมไม่มีงาน....ถึงมีผมก็จะมาหาพี่นะ’’
ผมหันไปมองหน้าไอเด็กข้างๆที่ตอนนี้มันยิ้มกว้างให้ผมอย่างมีความสุข ไม่ต้องมาเล่นมุขเสี่ยวเลยนะขอบอกกูไม่หวั่นไหวหรอกเว้ยไอบิ้วตี้ฟูลเวิล์ล!! ผมมีเวลาชักหน้าชักตาใส่มันได้ไม่นานรถเมลก็มาจอดเทียบท่าที่ผมนั่งอยู่พอดี อีโฮวอนรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะคว้าข้อมือผมไปจับไว้โดยถือวิสาสะแล้วลากขึ้นรถทันที ไอบ้าไม่กลัวกูจะคมำเลยใช่ป่ะ
‘’ขอทางหน่อยครับ ป้า!!หยุดตรงนั้นที่ประจำของผมกับแฟนผม’’
‘’ไอบ้ามึงสลักชื่อไว้ตรงเบาะหรือไง ให้ป้าเขานั่งไป’’
ป้าคนนั้นที่กำลังจะหย่อนคนยานๆลงกลับต้องชะงักเมื่อเสียงตะโกนของโฮวอนดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย เด็กข้างๆแบะปากไม่สนใจก่อนจะจูงมือผมไปนั่งหน้าตาเฉย เมื่อผมไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ จึงทำได้เพียงก้มหัวขอโทษป้าคนนั้นแทน =_=
‘’ไม่ได้พี่ ตรงนี้คือที่ของเราสองคนคนอื่นผมไม่อนุญาติให้มาหย่อนก้นที่ไม่ผ่าน อย. นั่งหรอก’’
‘’มึงจะบ้ารึไง แล้วเมื่อกี้อ่ะใครแฟนมึงกัน อย่ามาลามปาม!!!’’
‘’อะไรนะไม่ได้ยินเลย โอ้ยเสียงรถข้างนอกดังจังไม่ได้ยินอะไรเลย’’
โฮวอนทำท่าแคะขี้หูสุดน่ารักของมันก่อนจะยิงฟันมาหาผม ถ้าฟันมันเป็นลูกกระสูนป่านนี้กูคงแหลกสลายตายไปต่อหน้ามันละ คนไรวะฟันเยอะชะมัด เอ้อผมลืมเล่าไปว่าผมมาเจอมาสนิทกับมันได้ไง คือเรื่องมันเกิดเมื่อวันเสาร์ที่แล้วอ่ะครับ ผมสอบตกสังคมเลยมาแก้ที่โรงเรียนกับเพื่อนสองคน ไอเด็กโฮวอนมันก็มาสอบวิชาเดียวกับผมพอดีแต่เป็นของ ม.5 จากนั้นเราก็เจอกันครับ จากนั้นมันก็ตามติดผมเลยครับ แต่ที่แปลกกว่านั้นคือมันอยู่คนเดียวตลอดเลยครับ สมน้ำหน้ามันชอบกวนประสาทเพื่อนไม่คบอะดิฮิฮิ
‘’พรุ่งนี้วันคริสมาสต์พี่มีคู่หรือยัง’’
‘’ถึงไม่มีกูก็ไม่เป็นคู่ควงให้มึงหรอกนะ เลิกฝันได้เลยฮ่าๆๆๆ’’
‘’.........’’
ผมตอบเสียงติดตลกกลับไปพลางหัวเราะจิบปากตามความแรดพอสมควร ผมบ้าขำกลิ้งลิงกับหมาอยู่คนเดียวจนลืมไปว่าไอเด็กข้างๆมันนิ่งสนิท ผมกระแอ่มไอนิดหน่อยก่อนจะใช้สอกทุ้งแขนมันเบาๆ เห้ยนี้กูแกล้งนิดเดียวเองนะ อย่าทำหน้านิ่งเหมือนหมีขั้วโลกเหนือศูนย์พันธ์อย่างงั้นดิสาสส
‘’เห้ย แค่หยอกเองเว้ยอย่าเงียบดิวะ’’
‘’.......’’
‘’ก็......เอ่อก็มึงอยู่กับกูบ่อยขนาดนี้จนคนทั้งโลกคิดว่ามึงคบกับกูแล้ว ใครจะมาชวนกูไปเที่ยวล่ะยังไงกูก็ต้องเจอมึงอยู่ดี’’
‘’พี่คิดว่าพี่จะเจอผมหรอ’’
‘’เอ้าไอเห็ดชิทาเกะ คนอย่างมึงเนื้ยนะไม่มาหากู ไม่มีทางเหอะ!!’’
คือไม่ต้องว่าผมคิดเข้าข้างตัวเองนะครับ แต่ผมคอนเฟริมจากใจจริงๆว่าไม่มีทางที่ไอเด็กม.5คนนี้จะไม่มาหา หนึ่งอาทิตย์เต็มๆที่มันทำตัวอย่างกับแฝดสยามกับผม ถ้าอยู่ดีๆมันจะหายไปมันเป็นเรื่องยากอ่ะดาวเข้าใจป่ะ ? โฮวอนจากใบหน้าที่ไม่ยิ้มอยู่แล้วตอนนี้กลายเป็นหุบสนิทหุบจนผมตงิดๆในใจว่ามันเป็นอะไรรึป่าว
‘’พี่รู้ใช่ไหมว่าผมชอบพี่มากแค่ไหน’’
‘’อะ เออกูรู้ -////- ‘’
‘’แต่พี่ห้ามให้่คนอื่นมาชอบพี่นะเข้าใจรึป่าว’’
‘’........’’
จากตอนแรกที่มันหน้าหุบอยู่คนเดียว ตอนนี้ผมกลับหน้าหุบเป็นเพื่อนมันแล้วครับ นี้มันพูดอะไรของมันผมไม่เข้าใจ คนอะไรเปลื่ยนอารมณ์ไวกับกับกิ่งก่าทอง เอาความจริงนะครับ ถ้ามันหายไปผมยอมรับเลยว่าใจแป้วสุดๆ คนเจอกันอยู่ด้วยกันทุกวันอยู่ดีๆมาหายไปเป็นใครบ้างไม่ใจแป้ว ถ้ามีผมว่าไอคนนั้นคงเป็นตัวอะไรสักอย่างที่อยู่นอกดาวอ่ะครับบอกตรงเลย
‘’มึงเล่นอะไรเหี้ยเนื้ย คน....เอ่อคนอย่างกูไม่มีทางชอบมึงหรอกพอดีว่าไม่ชอบกินเด็กอ่ะนะ ชอบเคี้ยวของแก่มันเหนียวดี เด็กมันกรอบเกินว่ะ’’
‘’อื้อ ดีแล้วให้ผมชอบพี่คนเดียวก็พอ’’
‘วัดหน่องเขียวจ้าวัดหน่องเขียว’
เสียงป้ากระเป๋ารถดังขึ้นเรียกให้ผมละหน้าจากอีกคนก่อนจะลุกขึ้นยืน มือบางกำชับสายเป๋าไว้แน่นก่อนจะโบกมือลวกๆให้มันและวิ่งลงจากรถดุกๆ ตอนลงคนมองผมเป็นขวักเลยครับ อยากจะถามเหลือเกินว่ามองอะไรเดี๋ยวเอาฟันเฉาะกบาลแตกเป็นแปดเหลี่ยมเลยแหม่ ผมเลิกสนใจสายตาหื่นสัดของป้าแก่ๆก่อนจะหันไปมองที่ที่ผมนั่งมากับโฮวอน เอ้า!! อิบ้าย้ายที่นั่งเร็วไปป่ะไหนบอกว่าที่ของมันกับผมไง เออช่างมันล่ะเข้าบ้านดีกว่า
‘’คุณม๊าครับ นางฟ้ากลับมาแล้วนะ’’
‘’ดงอูลูกแม่มาดูต้นคริสมาสติ์สิ คุณม๊ากับคุณป๊าช่วยกันทำเลยนะเนื้ย’’
‘’โอ้โห งดงามเหมือนคุณม๊าดูดีเหมือนคุณป๊าเลยครับ แหม่ๆ’’
‘’ปากหวานเป็นยางมะตอยอีกแล้วลูกชายคนนี้ ป่ะๆกลับมาเหนื่อยขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมากินข้าวกับคุณป๊าคุณม๊านะ’’
ผมพยักหน้าขึ้นลงรัวๆเหมือนเครื่องซักผ้าตอนปั่นหมาดก่อนจะวิ่งขึ้นไปบนห้องอย่างรวดเร็ว แล้วนี่กูจะวิ่งเร็วทำเพื่อ ? ไม่ได้มีผีตามมาสักหน่อย ทำอย่างกับหนังผีไปงั้นล่ะครับหลอนดี -0- ผมใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ลงมากินข้าว คุณม๊ากับคุณป๊ากำลังนั่งรอเลยครับแหม่
‘’ดงอูคุณม๊าซื้อคาดผมกวางเรนเดียร์มาฝากแล้วนะ สีแดงเลยสดสะใจลูกมั้ย’’
‘’โอ้โหคุณม๊าเลือกสีได้บาดคอหอยผมมากอ่ะครับ คุณม๊านี้น่ารักจริงๆ’’
‘’รีบกินข้าวเร็ว เดี๋ยวเย็นหมดนะวันนี้คุณป๊าลงมือเองหมดเลยน้า’’
เสียงคุณป๊าขัดบทสนทนาพาเพลินแม่ลูกก่อนจะสั่งให้รีบทานข้าว แล้วผมจะช้าอยู่ทำไมล่ะครับเดี๋ยวคุณป๊าโกรธ ผมวางคาดผมไว้บนตักก่อนจะเริ่มลงมือทานข้าว ระหว่างทานเราสามคนคุยกันนั่นนี้ไปเรื่อยตามประสาครอบครัวสุขสันต์ จนผมกินข้าวเสร็จเนื้ยแหล่ะครับจึงขอตัวขึ้นบนห้อง
- - - - - - - YOU'RE MY CHIRSTMAS ? - - - - - - -
ติ๊ดชิ่งติ๊ดชิ่งติ๊ดชิ่ง ~
เสียงริงโทนสุดเปรี้ยวของผมดังขึ้นในขณะที่ผมกำลังจะปิดโคมไฟนอน ใครกันนะที่โทรมาดึกดื่นขนาดนี้ คงจะเป็นไอบ้าที่ไหนไม่ได้นอกจากไอบ้าโฮวอนของผม เอ้ย โฮวอนของใครไม่รู้ (ของไรท์เตอร์เองฮรี่ฮรี่) เออครับของอิไรท์มัน - - ผมมองหน้าจออยู่สักพักไม่ยอมรับสายเหมือนกวนประสาทไออ้วนข้าวต้มมัดให้มันโมโหเล่น สนุกดีครับทะเลาะกับมันเหมือนได้บริหารปากยังไงยังงั้นเลย
‘’อะละ ?’’
[พี่ครับยังไม่นอนใช่ไหม]
‘’นอนละที่กำลังฝันเลยสัด ถ้าหลับจะรับป่ะอย่าถามอะไรที่แปลกเหมือนหน้าตา’’
ผมแขวะมันไปทีนึงครับ สะใจมากปลายสายหัวเราะหื่นมากครับ แต่ผมไม่สนใจหรอกโดนมันทำหื่นกว่านี้มาแล้วแค่เสียงหัวเราะน่ะจิ้บๆ เออแล้วไอที่บอกว่าทำหื่นคือแค่หอมแก้มไรงี้พวกมึงอย่าคิดลึกแหม่ๆ
[เปิดหน้าต่างให้หน่อยได้ป่ะพี่ มันหนาวนะ]
‘’เปิดหน้าต่าง ? นี้มึงแอบปลอมตัวเป็นนินจาโกอีกแล้วหรอวะ’’
[จะเปิดไม่เปิด]
‘’เปิด!!!’’
ฟิ้ว ~
ผมวิ่งไปดันหน้าต่างออกรับลมเย็นในตอนกลางคืน โฮวอนอยู่บนกิ่งไม้ครับแต่เห้ย!ไอฝอยขัดหม้อ ทำไมถึงอยู่บนกิ่งไม้เล็กๆได้วะ ตัวมันจะเบาเกินไปป่ะ เออช่างแม่งไม่ตกลงไปตายก็ดีเท่าไหร่ ผมยื่นมือไปให้มันจับเพื่อช่วยให้มันเข้าห้องมาได้ง่ายขึ้น นี้ไม่แตกต่างอะไรจากพาผู้ชายเข้าบ้านเลยนะเนื้ย
ตุบ!
‘’ไอควายเผือก กิ่งใหญ่ๆก็มีทำไมไม่ให้เกาะวะ ถ้าลงไปตายใครจะช่วย’’
‘'ผมไม่ตายง่ายๆหรอกนะ ตราบใดที่ยังอยากเห็นหน้าพี่อยู่''
''เอ่อ.....'แล้วมาหาถึงที่นี่มีไร เมื่อกี้กลับบ้านไปแล้วไม่ใช่หรอ ?’’
‘’เข้าบ้านไม่ได้ครับ ผมอยากมาหาพี่’’
หาผม ? นี้วันนึงเราใช้เวลาด้วยกันไม่พอใช่ป่ะห๊ะไอหมูตัน ใจผมสั่นน้อยๆเหมือนจะฟินกับคำที่มันพูด โฮวอนยืนนิ่งก่อนจะดึงแขนผมไปจับไว้ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆให้ลำตัวผมเข้าไปแนบกับตัวมัน ซึ่งเป็นไปตามคาดครับ ผมลอยเข้าไปเอาหน้าประทับอกมันเลยครับ แหม่หอมจัง.....
‘’น้องๆกอดพี่คราวหน้าขอน้ำหอมกลื่นอื่นนะ กลิ่นนี้มันธรรมชาติเกินไปว่ะ''
‘’........’’
‘’แต่เอ่อแม่งกลิ่นนี้ก็ดีเหมือนกัน กลิ่นกายมึงล้วนๆีนี้แหล่ะติดจมูกดี’’
ผมหัวเราะน้อยๆก่อนจะกระชับแขนตัวเองให้กอดมันแน่นขึ้น เห้ยนี้บอกทีผมไม่ได้คิดอะไรกับมัน นี้ผมคิดกับมันแค่รุ่นน้องนะครับอย่างอื่นไม่เคยคิด ผมบอกแล้วไงชอบกินของแก่ชอบเคี้ยวของเหนียวๆของกรอบๆไม่เค้ยไม่ช้อบบบ
‘’ขอนอนด้วยนะพี่นางฟ้า....’’
- - - - - - - YOU'RE MY CHIRSTMAS ? - - - - - - -
ตอนนี้ผมนอนแผ่อยู่กลางเตียงกับไอเด็กแปลกหน้าครับ ตอนแรกก็ไม่อยากให้มันนอน ดูดิผมเป็นคนเรียบร้อยไม่นอนกับใครมั่วซั่วหรอกนะ แต่มันอ่ะดิตื้อจะนอนให้ได้ ผมก็จิตใจดีอ่ะสงสารคนเข้าบ้านตัวเองไม่ได้เลยให้นอนด้วยสักคืนคงไม่เป็นไร ระหว่างที่ผมกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ไอโฮวอนก็นอนตะแคงหันข้างมาหาผม โห อย่าหันมาดิสัดใจกูเต้นมากนะรู้ป่ะ คนไรในมุมมืดยังหล่อเหี้ยๆๆ >///<
‘’พี่ครับผมมีอะไรจะบอกด้วยนะ’’
‘’บอกไร นอนได้ละอย่าเร้าหลือเดี๋ยวเอาฟันโขกหน้าเลย’’
‘’งื้ออ ไม่เอา ผมจะเล่าให้พี่ฟังวันนี้เท่านั้น วันอื่นผมอาจจะไม่ได้เล่า’’
‘’ทำไม มึงจะไปไหน’’
‘’เอาล่ะผมจะเริ่มเล่าแล้วนะ’’
กวนตีนครับ ถามไม่ตอบ แต่ช่างแม่งอยากเล่าผมก็จะฟัง ไม่ได้อยากฟังเลยนะแต่พอดีเป็นคนมีมารยาทเวลาคนอื่นจะพูดอ่ะนะคิคิ ผมเปลื่ยนจากนอนหงายเป็นตะแคงข้างหันหน้าเข้ามามัน ขอเตือนก่อนเล่าเรื่องผีมีเจอตีนครับ
‘’พี่อยากรู้ไหมผมชอบพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่’’
‘’ไม่อยาก แต่วันไหนอ่ะ’’
‘’โครตไม่อยากรู้เลยเนอะ - - ก็วันนี้ที่พี่ประกวดนางงามหน้าเหลี่ยมเมื่อปีที่แล้วไง ผมเห็นพี่แต่งหญิงครั้งนั้นใจเต้นมากเลยนะ ฮ่าๆๆๆ’’
‘’มึงจะลื้อความหลังหาอะไร -0-‘’
เอ่อครับผมไม่ได้อยากจะประกวดนางงามหน้าเหลี่ยมเหี้ยหอกอะไรพวกนั้นเลย พอดีหัวหน้าห้องผมมันท้องเสียน่ะครับ แล้วทุกคนโครตรักหัวหน้าห้องเลยไม่มีใครจะช่วยขึ้นประกวดแทนสักคน วันนั้นผมไปโรงเรียนสายครับพอเข้ามาในห้องพวกมันก็ตะโกนเรียกชื่อผมพลางตบมือกันใหญ่ ผมมึนงงมากครับ จากนั้นอิเพื่อนร่วมห้องอีกสามสี่คนก็ลากผมเข้าไปในห้องแต่งตัว จับแต่งหน้าทำผมทั้งสภาพที่ผมยังมึนๆ เพิ่งมารู้ตัวเองตอนแต่งตัวเสร็จแล้ว โห้ยสาดดกูสวยเหี้ยๆอ่ะครับ =_=
‘’ก็ผมชอบพี่ครั้งนั้นจริงๆนี่นา’’
‘’มึงชอบกูตั้งแต่ปีที่แล้วแต่มึงมายั่วสวาทกูตอนวันเสาร์ที่แล้วอ่ะนะ ?’’
‘’ความจริงผมอยากจะบอกพี่ในวันสุดท้ายที่พี่เรียนจบ อย่างน้อยถ้าพี่ไม่ชอบผม พี่ก็จะได้ไม่ต้องเจอหน้าผมอีก แต่ผมไม่สามารถอยู่ให้ถึงวันนั้นได้’’
‘’เห้ยมึงๆๆ มึงพูดงี้หมายความว่าไง มึงจะไปไหนทำไมมึงอยู่ถึงวันนั้นไม่ได้’’
ไอหอกสามแฉก ไอดาบมณีเจ็ดสี มันพูดแบบนี้ใจผมหายหวาบเลยครับ เหมือนมันจะไปไหนสักที่ ผมโกรธมันจริงๆนะถ้ามันไม่โผล่หน้ามาในวันที่ผมจบการศึกษา นอกจากกูจะโกรธไม่พอ กูจะไม่คุยกับมึงไปตลอดชีวิตเลยด้วย
‘’พี่อยากเจอผมหรอ ผมนึกว่าพี่ไม่อยากเจอหน้าผมซะอีก ทุกวันพี่บ่นแต่รำคาญผม’’
‘’อย่าควายได้ป่ะ กูพูดไปงั้นกูไม่ได้คิดไร ถ้าวันนั้นมึงไม่มาให้กูเห็นหน้ามึงไม่ตายดีแน่ไอโฮวอน’’
‘’ผมบอกพี่แล้วไงว่าอย่าชอบผม’’
‘’........’’
‘’นี้พี่ชอบผมแล้วใช่ไหม พี่ดงอูพี่กำลังทำให้ผมไปไม่ได้’’
‘’มึงจะไปไหน กูไม่ให้ไปทั้งนั้นแหล่ะไหนๆก็คุยกันแล้วกูยอมรับก็ได้ว่ากูชอบมึง ถ้ามึงจะด่ากูที่กูชอบมึง มึงต้องด่าตัวเองไอสัดมึงนั่นแหล่ะทำให้ใจกูหวั่นไหวเพราะมึงคนเดียวอ่ะไอเหี้ยอ้วนตัน!!’’
เหมือนได้ถ่ายขี้ก้อนใหญ่ลงโถส้วมแล้วโล่งสบาย โฮวอนมันมองหน้าผมนิ่งมากครับ นี้มันไม่ชอบให้ผมชอบมันกลับหรอ เขามีแต่อยากให้คนที่เราชอบเขาชอบเรากลับแต่ไอนี้มันบ้าไปแล้วแล้วแน่ๆ แต่อะไรนะที่มันบอกผมจะทำให้มันไปไม่ได้ นี้ตกลงมันไปไหนเนื้ย
‘’ตกลงมึงจะไปไหน’’
‘’พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะครับ ถ้าหาผมไม่เจอให้ถามอูฮยอนมันรู้ว่าผมอยู่ที่ไหน’’
‘’เห้ยเดี๋ยวดิ มึงอะไรวะ’’
‘’ผมกลับบ้านก่อนนะ ป่านนี้แม่คงเปิดประตูให้แล้ว’’
อยู่ดีๆมันก็สปริงตัวนั่งเลยครับไม่รอให้ลำคอผมได้ทำงานมันวิ่งไปตรงหน้าต่างและใช้ท่าลิงของมันกระโดดออกไปตรงกิ่งไม้กิ่งเดิม ผมล่ะกลัวมันจะตกลงไปตายจริงๆ แต่ไอหอกเอ้ยมึงทำกูนอนไม่หลับ ความรู้สึกเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง กลัวมันจะไม่อยู่ให้ผมเห็นหน้า นี้บอกหมดเลยครับความในใจไม่เก็บล่ะ เก็บไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา หวยก็ไม่ได้เฮ้อ...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
25 /12/2013
เสียงเพลงและแสงสีดังกระหึ่มไปทั่วทั้งโรงเรียน หลายคนมีความสุขกับการที่ได้มาร่วมสังสรรค์ในเทศกาลคริสมาสต์ที่โรงเรียนพร้อมกับเพื่อนๆ แต่สำหรับผมอยู่บ้านกับแม่ยังมีความสุขกว่าอ่ะบอกตรง แต่ก็นะเด็กนั่นมันอยากเดทกับผมนี่ ก็ยอมมาให้มันควงเล่นหน่อยเป็นไร -0-
หมับ!!!
‘’อ้ะ!! คะ ใครอ่ะ’’
‘’คิคิ…’’
แหม่แค่เสียงหัวเราะกูก็รู้แล้วครับว่าใคร ผมยืนนิ่งทำอินโนเซ้นสะดีดสะดิ้งทำเป็นสาวน้อยโดนแกล้ง ปล่อยให้มันปิดตาอยู่อย่างนั้น เล่นกับมันนิดนึงก่อนก็ได้ ผมยกมือทั้งสองข้างพยายามแกะมือที่ปิดตาผมของอีกคนออก แต่บอกกูหน่อยเหอะนี้มือหรือตีนตุ๊กแกวะ แงะยากแงะเย็นจริงๆ
‘’โฮวอนกูรู้แล้วนะว่าเป็นมึงอ่ะ ปล่อยเลยกูปวดเบ้าตาหมดแล้ว’’
‘’รู้ตัวเร็วจังไม่สนุกเลยอ่ะ’’
‘’ไว้เล่นกันใหม่นะครับมึง...ทำไมมาช้าจัง’’
‘’หาชุดหล่อๆใส่อยู่ เป็นไงดูดีพอที่พี่จะควงโดยไม่อายใครไหม ?’’
ผมมองชุดของอีกคนที่ใส่มา เสื้อเชิตสีเชิตสีดำติดกระดุมถึงเม็ดบนสุดพร้อมกับสวมเสื้อสเวตเตอร์สีแดงทับไว้และใส่เสื้อโค้ดสีเทาไว้ข้างนอกอีกที กางเกงหนังสีดำรัดรูป ผ้าพันคอสีเรียบๆนั่นอีก หล่อครับให้ล้านผ่าน!!! ปกติมันจะใส่ชุดอะไรผมก็ไม่เคยบอกว่ามันไม่หล่อหรอกนะ ในสายตาผมไม่ว่ามันจะใส่แค่กางเกงในกับเสื้อขาดๆมันก็ดูดีสำหรับผมอยู่แล้วอ่ะ นี้กูไม่ได้ชมเลยนะพวกมึง
‘’ไม่เห็นจะหล่อเลย’’
‘’นั่นสิเนอะ...’’
‘’เท่ห์สัสอ่ะ....หนาวจังไปเดินเที่ยวกันเถอะ’’
‘’เดี๋ยวก่อน’’
‘’หือ ?’’
รุ่นน้องเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น มือหนาจัดผ้าผันคอไหมพรมที่ติดอยู่บนคอผมให้เข้าที่เข้าทางจากที่ผมพันมันไว้ลวกๆ ใบหน้าเราอยู่ใกล้กันมาก สาเหตุเพราะเราตัวเท่ากันรึป่าว จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ตรงใบหูในขณะที่มันกำลังจัดผ้าด้านหลัง ตอนแรกจากที่หนาวๆพอมาเจออะไรแบบนี้กูร้อนเลยครับแหม่!!!
‘’อากาศหนาวแบบนี้พี่จะพันผ้าพันคอเหมือนผ้าเช็ดตีนไม่ได้นะ’’
‘’เอ่อ.....’’
‘’สี่ทุ่มแล้วนะ มาเล่นเป็นแฟนกันดีกว่า’’
‘’!!!’’
ไม่ทันได้ถกเถียงกับสิ่งที่มันอยากเล่นมือนุ่มก็โดนอีกคนดึงไปกุมไว้เสียแล้ว ใบหน้าของมันดูมีความสุขเกินหน้าเกินตาไปนะ แต่ก็ดีแล้วที่มันสนใจงานรอบตัวมันมากกว่าที่จะมาสนใจหน้าแดงๆของผม ไหนๆก็ปฎิเศษเกมส์ไม่ทันแล้วก็เล่นกับมันไปเลยดีแล้วกัน มือนุ่มค่อยๆจับมืออีกคนตอบอย่างเก้ๆกังๆ คนมันไม่เคยนี่วะ ตื่นเต้นมาก โฮวอนหันมามองมือของเราที่จับกันอยู่ก่อนจะยิ้มกว้างให้ อย่ายิงฟัน กูใจเต้นแรงโว้ย!!
‘’ไหนอ่ะ เป็นแฟนกันต้องทำอะไรบ้าง’’
‘’คืนนี้เราจะทำมันทั้งคืนเลยดีไหมพี่ ?’’
‘’ทำไรวะ แฟนกันต้องทำอะไร เล่นผีผ้าห่มกันหรอ -/- ‘’
แฟนจำลองจูงมือผมเดินไปตามทางเรื่อยๆ ระหว่างทางเราแวะร้านนั่นร้านนี้กันไม่มีเบื่อ เงินที่พกมานี่แทบหมดกระเป๋า -0- ผมมางานแบบนี้กับเพื่อนร่วมห้องอยู่บ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่พวกมันชวนเข้าไปดูของต่างๆผมมักจะรำคาญเหลือเกิน แต่วันนี้เปลื่ยนไปมาก ผมมีความสุขกับการที่ได้ใช้เวลาไร้สาระกับรุ่นน้องคนนี้ ไม่ว่ามันจะชวนผมเข้าไปดูของเล่นปัญญาอ่อนผมก็ชอบ ไม่รู้ว่าสาเหตุที่ชอบคือมือของเราที่ประสานกันอยู่ตลอดรึป่าวก็ไม่รู้ เสียงหัวเราะตลอดเวลาของมันอีก อดไม่ได้ที่จะมีความสุขตามเลยจริงๆ
‘’โอ้มายก็อต.....นึกว่าหายไปไหนที่แท้มาเตร็ดเตร่กับหนุ่มรุ่นน้องอยู่ไม่ได้เลยๆๆ’’
‘’ซองยอลไม่ใช่นะ เราไม่ได้เป็นอะไรกับน้องเขา’’
ไอเพื่อนนรกกับแฟนมันโผล่มาจากมุมไหนสักแห่งของโลกทำให้ผมตกใจ ผมใช้มือข้างที่ว่างอยู่ปัดบอกว่าไม่ใช่อย่างที่มันพูด ก็ผมกับโฮวอนไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆนี่นาเราแค่เล่นกันเฉยๆ สายตาเพื่อนร่วมห้องโลมเลียไปทั่วร่างถ้าเปรียบเป็นน้ำลายผมคงเปียกโชกไปทั้งตัว โฮวอนบีบมือผมอย่างแรงจนต้องหันไปมอง ใบหน้าหล่อหันไปทางอื่นโดยที่ไม่สนใจมือของมันที่บีบผมไว้อยู่ มันเป็นอะไรอ่ะ
‘’ไม่ใช่แฟนแล้วจับมือกันทำไม ตอแหลหน้าตายเลยนะ’’
‘’ก็......’’
‘’ไม่ใช่แฟนแล้วจับมือกันทำไม ?’’
‘’แล้วไปยุ่งอะไรกับเรื่องของชาวบ้านล่ะ’’
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกชอบคำพูดของแฟนเพื่อนซะเหลือเกิน ซองยอลทำหน้าไม่พอใจใส่พ่อมันที่ทำหน้าบูดอยู่ เออก็ไม่อยากจะด่าเพื่อนตัวเองหรอกนะแต่มันชอบเสือกจริงๆแหล่ะ -0- ผมเลิกสนใจไอผัวเมียแปลกประหลาดตรงหน้าและเปลื่ยนไปสนใจผู้ชายข้างๆแทน โฮวอนยังหันหน้าไปทางอื่นตลอด ทำไมกูต้องรู้สึกแคร์ความรู้สึกมึงจังเนื้ยห๊ะไอเด็กเวร
‘’เป็นอะไร’’
‘’หิวแล้ว’’
‘’เออไปหาไรกินกัน….ไปก่อนล่ะ’’
‘’เดี๋ยวดงอูนายยังไม่บอกเราอุ้บ อ่อย!!!’’
ไม่อยากจะอธิบายใบหน้าตอนที่มยองซูมันเอามืออุดปากแฟนมันให้ฟังเลยครับ เพราะถ้าอธิบายออกมาให้พวกมึงฟังหน้ากูคงเหี้ยมาก ฮ่าๆๆๆๆ เมื่อเราสองคนเดินออกมาจากรัศมีความเสือกของซองยอล โฮวอนมันก็กลับมามีท่าทีปกติเหมือนเดิม ระหว่างที่ผมกำลังเลือกหาร้านแดกอยู่มันก็ชี้นิ้วไปทางร้านไอศรีมโคนที่อยู่สุดซอย หนาวขนาดนี้มึงจะแดกไอติม คุณลีโฮวอนครับมึงประสาทแดกป่ะครับ =_=
‘’มึงบ้าป่ะ หืวแล้วมากินไอติม’’
‘’ผมชอบกินไอติมนี่...เอาบลูเบอรี่ครับ’’
‘’เอาเรนโบว์ครับ’’
เออแล้วกูบ้าตามมันไปอีก ก็แบบว่าจะให้มันกินคนเดียวได้ไงกลัวมันเหงาอ่ะครับเด็กมันขี้เหงาเลยต้องแดกเป็นเพื่อนมัน ความจริงไม่อยากให้มันหนาวคนเดียวต่างหากคิคิ เมื่อพนักงานยื่นกรวยมาให้ ผมกำลังจะจ่ายเงินแต่อีกคนก็จ่ายแทนให้ ดีเหมือนกันกูเสียเงินไปเยอะละวันนี้ T_T
‘’บลูเบอรรี่เปรี้ยวจะตายมึงชอบไปได้ไง’’
‘’ผมไม่ชอบกินหวานนี่นา แบบพวกเรนโบว์เงี่ยเลี่ยนจะตาย’’
‘’เรนโบว์ไม่เลี่ยนไม่เชื่อลองชิมดิ’’
ผมพูดจริงๆว่าเรนโบว์ไม่เลี่ยน ผมว่าตอนเด็กๆมันต้องไปแดกไอติมร้านไหนมาสักแห่งแน่ๆแล้วเรนโบว์ร้านนั้นมันหวานสัดจนมันจำไว้ว่าชาตินี้จะไม่แดกอีก - - ไอศรีมโคนหลากสีถูกยื่นไปตรงหน้าอีกคนเพื่อจะให้มันแลบลิ้นเลีย แต่มันก็ไม่ยอมเลียสักทีจนมันย้อยเต็มอุ้งมือกูเต็มไปหมดละ
‘’ไม่เอาอ่ะ’’
‘’ถ้ามึงไม่แดกกูจะยุติเกมแฟนกันเดี๋ยวนี้เลยนะ!!’’
‘’ผมไม่อยากกินจากกรวย’’
‘’แล้วมึงอยากกินจากอะไร จากถ้วยอ๋อ ไม่มีว่ะ’’
‘’ตรงนี้ต่างหาก...’’
อึกกกก!!!
ริมฝีปากหนาทาบลงมาบนกลีบปากสวยของผมอย่างนุ่มนวล แรงดูดริมฝีปากล่างของอีกคนทำให้ผมเผลอทำไอศรีมตกลงพื้นและเปลื่ยนอใช้มือทั้งสองข้างขยุ้มเสื้อมันไว้แทน ใช้วิกฤตให้เป็นโอกาศเช็ดไอติมกับเสื้อมันแม่ง ฟันคมกัดริมฝีปากของผมเบาๆเชิงให้เปิดออก ตอนนี้สมองเบลอไปหมดยอมทำตามสิ่งที่รู้สึก ลิ้นหนาดันประตูปากทางถ้ำจนพังก็ไม่รอช้าที่สอดส่งเข้าไปควานหาสมบัติที่มีค่าในนั้นที่มีชื่อว่าไอติมเรนโบว์อย่างจาบจ้วง ลิ้นชื้นเกี่ยวตวัดอย่างช่ำชอง อดคิดในใจไม่ได้ว่ามันแอบไปดูดปากกับใครมาก่อนหรือป่าวถึงได้จูบเก่งขนาดนี้ ให้ตายสิ กูหึง!!!
นี้จูบแรกของกู!!!!!!!!
‘’อื้อออ อึ๊....’’
จ้วบบบๆๆ จุ้บๆๆๆๆๆ
นอกจากความเงียบก็มีเสียงดูดจุกนมแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วบริเวณ ผมปล่อยตัวเผลอใจให้เด็กตรงหน้าอยากทำอะไรก็ทำ อยากจะรุกร้ำเท่าไหร่ก็แล้วแต่ มือบางจากที่ขยุ้มเสื้ออีกคนไว้กลายเป็นโอบคออีกคนแน่น โอบคอมันไม่พอ ยังเสือกเอียงคอให้มันจูบถนัดมากขึ้นอีก เอาง่ายๆว่ากูหลงจูบมันครับ
‘’อื้ม...’’
‘’ -//////- ‘’
‘’หวานจริงๆด้วยแฮะ’’
‘’เห็นมั้ยกูบอกมึงแล้ว’’
‘’รู้งี้น่าจะกินตั้งนานแล้ว ไม่รอให้ถึงวันนี้หรอก’’
‘’บะ บ้า ไอบ้า!!’’
ตุบ ตับ ตุบ ตับ!
กูเขินครับระดมฝ่ามือพระอรหันต์ใส่อกมันรัวๆยิ่งกว่าตีกลองแต๊ก โฮวอนอึดเหลือเกินไม่บ่นว่าเจ็บเลยสักนิดจนผมรู้สึกผิดที่ตีมันไม่ยั้งมือ ผมไม่รู้ว่าตัวเองแก้มแดงขนาดไหนแล้วแต่ที่รู้ๆ กูร้อนมากตอนนี้ ร้อนจนไม่สามารถอธิบายออกมาให้พวกมึงที่อ่านอยู่ฟังได้เลยอ่ะ
‘’ตอนนี้ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที’’
‘’อื้อ อยากไปต่อที่อื่นหรอ ?’’
‘’ป่าว’’
อาวสัส!!!
‘’ทุกคนคงไปรวมตัวกันในหอประชุมกันหมดแล้วมั้ง เราไปอยู่กับเขากันเถอะ’’
‘’โอเคๆ‘’
อีกคนดึงมือผมไปจับไว้อีกแล้ว นี่มึงต้องการให้กูระเบิดตัวเองตายภายในสิบวิใช่มั้ย ทำกูเขินได้ตลอดเวลาจริงๆ ภายในหอประชุมมีเด็กนักเรียนมากมายเต็มไปหมด เด็กข้างๆพาผมแหวกฝูงชนไปจนเกือบถึงหน้าเวที แสงไฟระยิบระยับเพิ่มความดูดีให้โฮวอนมากขึ้นเป็นอีกเท่าตัวเมื่อได้สบตา อยากจะถ่ายรูปเก็บไว้นอนดูเล่น กูรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ความรู้สึกที่อยากจะเห็นอีกคนอยู่ในสายตาตลอดเวลาแบบนี้
5
4
3
2
1
‘ฮู้วววว สวัสดีท่านแขกผู้มีเกียร์ติทุกท่านครับ เทศกาลวันแห่งความสุขแบบนี้ในทุกๆปีพบกับผมอีกแล้วประธานนักเรียนสุดหล่อคิมซองกยูที่จะมาสร้างความสุขในวันคริสมาสต์นี้ให้กับทุกคนครับ เอ้ายืนเอ๋อกันทำไมครับ!! ปรบมือ!! เฮ้!!!!......’
ผมยืนมองรุ่นพี่ประธานนักเรียนที่ไม่มีตาพูดมากอยู่บนเวทีอย่างนึกขำ ก็ในตอนที่พี่แกพูดอยู่ทั้งหอประชุมเงียบกริบจนแกต้องสั่งให้เจี้ยวจ้าวกันเนื้ยแหล่ะ โฮวอนดึงตัวผมให้เข้าไปใกล้เขามากขึ้นเพราะผู้คนเริ่มเบียดเสียดกันมากกว่าเก่า จนตอนนี้แผ่นหลังผมชนกับหน้าอกมันอ่ะ
โอ้ยยอกแน่นกว่านี้มีอีกมั้ยตอบ!!!!
‘ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มห้าสิบห้านาทีแล้วนะจ๊ะเด็กๆ และกิจกรรมที่เรามีทุกปีคือแลกของขวัญกับเพื่อนสนิทหรือคนรัก แต่แนะนำให้แลกกับคนรักดีกว่าเพราะลุ้นดี ใช่มั้ยจ๊ะน้องนัมฮิฮิ....เอ่อขอโทษที่หวานกันผิดเวลาครับ ตอนนี้ผมจะให้ทุกคนเริ่มแลกของขวัญกับอีกฝ่ายได้ เชิญ! ’’
เมื่อสิ้นสุดคำสั่งของพี่ประธานนักเรียนผมกับโฮวอนก็หันหน้าเข้าหากันอย่างรู้งาน เด็กตรงหน้าเอามือไขว้หลังไว้และเพยิดหน้าเชิงบอกให้ผมเอาของขวัญออกมาก่อน อ่าแต่ผมอยากเห็นของมันก่อนนี่นา
‘’เอาออกมาพร้อมกันดิ’’
‘’ไม่เอา พี่เอาออกมาก่อนของดีไว้ทีหลังดิ’’
‘’เรื่องมากจังเลยมึง....เออก็ได้’’
มือบางล้วงเข้าไปในเสื้อโค้ดสีน้ำเงินเข้มของตัวเองและหยิบกล่องกำมะหยี่สีม่วงอ่อนออกมา รู้ไหมทำไมผมถึงเลือกสีม่วง เพราะเด็กโฮวอนมันชอบผมเลยจัดให้มันสักดอก รอยยิ้มกว้างที่มาจากใจของผมเผยออกมาให้คนตรงหน้าอย่างชัดเจนโดยไม่ปกปิดฟันทั้งสามร้อยสามสิบสามซี่ที่อยู่ในปาก โฮวอนอ้าปากค้างนิดนึงก่อนจะก้มหน้าหงุดลงพื้น นี้มึงเขินกูใช่ป่ะไอบ้า!!!
‘’ชอบไหมกูเอาสีม่วงให้มึงเลยนะ’’
‘’ขอบคุณนะครับพี่ดงอู’’
‘’เปิดดูดิ’’
ผมยื่นกล่องไปให้คนตรงหน้า โฮวอนบรรจงแกะกล่องอย่างถนุถนอมและส่งสายตาน่ารักๆมาให้ระหว่างแกะ > < ตุ้มหูสีเงินสลักอักษรตัวเฮชกับตัววายติดอยู่ งื้อออเขินอ่ะย่าดงอ่ะพวกมึงชอบไหม ชอบย่าดงไหม ?
‘’ทำไมถึงเป็นตุ้มหู และทำไมถึงมีอักษรว่า YD ?’’
‘’ตุ้มหูนี้กูตั้งใจจะซื้อให้มึงเพราะเวลามึงมีมันติดอยู่ตรงหูมึงจะได้คิดถึงเสียงของกูทุกครั้ง เวลามีใครมาจีบหรือมายุ่งกับมึง มึงจะได้ยินเสียงกูด่ามึงอยู่ใกล้ๆ เข้าใจป่ะ ส่วนตัวอักษรที่สลักอยู่ ตัวเฮชหมายถึงชื่อมึง โฮวอน ส่วนตัวดีหมายถึงชื่อกูดงอู แต่ชื่อในวงการมึงคือโฮย่าใช่ป่ะกูเลยจัดให้เป็นย่าดงโอเค้ ?’’
เด็กมันยิ้มบ้าเลยครับเมื่อผมอธิบายเสร็จ ทุกอย่างที่ผมซื้อ ผมไม่ได้ซื้อเพราะเห็นมันสวยงามอย่างเดียวหรอกนะทุกอย่างมันมีความหมายซ่อนอยู่เสมอ ในเมื่อผมให้ของมันแล้ว ผมก็อยากจะเห็นของมันใจจะขาดหวังว่าคงจะถูกใจผมไม่น้อย >//<
‘’ตากูล่ะ ไหนอ่ะ’’
‘’หันหลังสิ’’
‘’เรื่องมากอีกละ แต่หันก็ได้’’
ผมรีบหันหลังให้มันพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว มือสองข้างกำกางเกงแน่นจนไข่แทบปริ ตอนจะได้ของขวัญวันเกิดจากพ่อแม่ยังไม่สั่นขนาดนี้ ไอเด็กบ้านี้มีอิทธิพลต่อหัวใจผมจริงๆเลย เสียงกระแกมไอดังเบาๆของคนด้านหลังทำผมนึกสนุกไม่น้อย
‘’หันมาได้’’
‘’โอ้วมาย.....ไหนวะ!!!’’
‘’นี้ไง’’
เกือบวีนแตกเมื่อไม่เห็นสิ่งของอะไรที่อยู่บนมือมันเลยสักอย่าง แต่พออีกคนชี้นิ้วไปตรงคอตัวเองที่มีริบบิ้นสีแดงสดติดอยู่ก็ต้องเงิบไปสองวิ อะไรนะ นี่คือของขวัญคริสมาตส์ปีนี้ของกูใช่ไหมตอบ!! ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองทำหน้าแบบไหนแต่รู้ตัวว่าปวดแก้มเหลือเกิน คนตรงหน้ายิ้มหวานให้ก่อนจะดึงตัวผมเข้าไปกอดแนบอก ทำไมกูรู้สึกดีและมีความสุขมากมายขนาดนี้วะ
‘’ผมมอบตัวและใจของผมให้พี่ พี่ชอบไหม ?’’
‘’งื้อออออ โฮวอนคือกู..’’
‘’ผมไม่เสียดายตัวเองเลยจริงๆถ้าจะให้ตัวผมกับพี่’’
‘’ไอบ้า!!!! ไอผู้ชายใจง่าย!!!!’’
ผมดันตัวอีกคนออกก่อนจะขมวดคิ้วเข้าให้ โฮวอนหน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อผมด่าเขา ตาคมมองจ้องเข้าไปในม่านตาของคนตรงหน้า เราเจอกันแค่เพียงอาทิตย์เดียวมันเร็วไปไหมกับการตัดสินใจ
‘’ผมขอโทษถ้าพี่ไม่ชอบ’’
‘’ใครบอกไม่ชอบ กูชอบมากเลยต่างหาก’’
‘’ห๊ะ ?’’
‘’กูบอกว่ากูชอบมาก ขอบคุณนะของขวัญของมึงโดนใจกูมากเลยล่ะ’’
เสียงเพลงรอบข้างยังคงดังกระหึ่มอยู่เรื่อยๆแต่ทำไมผมรู้สึกว่ารอบๆตัวของเรามันช่างเงียบเหลือเกิน ผมยื่นมือไปจับแขนอีกคนไว้ก่อนจะกระตุกมันให้เขามาใกล้ อ้อมแขนบางตวัดสอดเข้าไปตรงเอวอีกคนและกอดแน่น ใบหน้าหวานเอียงซบหน้าอกที่รับรู้ได้ถึงการเต้นของหัวใจที่รุนแรงของรุ่นน้อง
โฮวอนมึงรู้สึกดีเหมือนที่กูรู้สึกกับมึงหรือป่าว ?
‘เอาล่ะครับทุกคนๆๆๆ ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนตรงแล้วนะครับ หลังจากที่ผมใช้ตาโตๆสังเกตุการ์ณทั่วทั้งหอประชุมแล้วก็พบว่าทุกคนกอดรัดฟันเหวี่ยงกันอย่างมีความสุขกับของที่ได้จากคนรักหรือเพื่อนสนิท และผมก็เป็นเช่นกันเหมือนกันกะว่ากลับบ้านจะไปจัดให้น้องนัมสักดอก.....แต่สำคัญคืนแห่งความสุขนี้ทางโรงเรียนก็มีเรื่องน่าเศร้ามาแถลงให้ฟังเช่นกันครับ เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการศูนย์เสียสมาชิกในรั้วอุลลิมของเรา’
เอ่ออิประธานนักเรียนเอาอะไรมาพูดในงานครื้นเคริงวะ ผมถอนหายใจปลงๆแต่ก็ต้องฟังเพราะเป็นเด็กในสถานศึกษาเดียวกัน ผมหันไปหาของขวัญคริสมาสต์ที่ยืนอยู่ข้างๆกะว่าจะชวนมันคุย แต่ก็พบว่ามันก็ทำหน้าหงึมเหมือนกัน นี้มึงอินมากช้ะเนื้ย แหม่ทำหน้าซะนิ่งเชียว
‘’น่าสงสารเนอะ’’
‘’มึงอินมากหรอ ?’’
‘’อือ สงสารเขา’’
ผมตบไหล่มันสองสามทีเชิงให้มันใจร่มๆก่อนจะหันไปฟังอิประธานนักเรียนที่มีเมียชื่อนัมอูฮยอนพูดอีกครั้ง คนทั้งหอประชุมเงียบสนิทเล่นเอาผมไม่กล้าเอ่ยปากคุยอะไรกับอิเด็กข้างๆอีก พอจะเอ่ยปากคนที่อยู่ถัดไปมันก็ชักตามาให้ แหม่....
‘เมื่อวันนี้ในช่วงห้าโมงเย็นโดยประมาณ มีนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้าของโรงเรียนเราประสบอุบัติเหตุหน้าร้านขายอุปกรณ์ตกแต่งของขวัญตรงบริเวณห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง เจ้าของร้านได้ให้ปากคำว่าเด็กคนนั้นมาถามซื้อของตกแต่งของขวัญเพื่อที่จะนำไปให้คนรักหรือแฟนของเขา แต่กลับโดนวัยรุ่นกลุ่มอื่นมาจากไหนไม่รู้ใช้มีดแทงคู่อริแต่พลาดมาเสียบเข้ากลางลำตัวอย่างจัง’
‘’โฮวอนเด็กชั้นเดียวกันมึงนี่ น่าสงสารอ่ะจะนำของขวัญไปให้แฟนแท้ๆแต่กลับมาเจอเรื่องแบบนี้ มึงรู้จักเขาไหม ? ’’
‘’……..’’
‘’ถ้ากูเป็นแฟนคนนั้นกูต้องขาดใจตายแน่ๆ ทำไมพระเจ้าต้องส่งเรื่องแบบนี้มาเกิดกับเขาด้วยนะ....ขอให้ไปสู่สุขคตินะครับ’’
‘’…….’’
ผมถอนหายใจออกมาอีกครั้งกับเรื่องน่าใจหายที่เกิดขึ้น ถึงผมจะไม่รู้จักเขาแต่ผมก็สะเทือนใจอ่ะ โฮวอนเงียบไปเลยครับ เอ๊ะ คนที่เสียคือเพื่อนมันหรือป่าว ไม่ได้ละโหม๋เด็ก(เด็กในสังกัด)ของกูจะต้องเศร้าไม่ได้ กูต้องปลอบมัน
‘’โฮวอนมึงไม่เป็นไรนะ เพื่อนมึงไปสู่สุขคติแล้ว’’
‘’พี่ดงอู’’
‘’หือ ?’’
‘’ผมไม่เล่นเป็นแฟนกับพี่แค่ครึ่งคืนแล้ว’’
‘’อาว ทำไ....’’
‘’แต่ขอเล่นเป็นแฟนกับพี่ไปตลอดชีวิตเลยได้มั้ย ?’’
''.....''
''ผมไม่อยากเลิกกับพี่เลย...''
สตั้นครับบอกตรงเลยสตั้นจริงๆ สีหน้าจริงจังของมันทำให้ผมไม่กล้าที่จะแกล้งด้วย ผมไม่กล้าแม้แต่สบตามันไม่ใช่ว่าไม่ชอบที่มันพูดแบบนี้ ผมชอบมากเลยต่างหาก แต่ผมไม่รู้จะตอบกลับไปยังไงให้อีกคนประทับใจดี แต่มาถึงขนาดนี้แล้วผมก็จะเล่นเป็นแฟนกับมันไปตลอดชีวิตก็ได้
‘’ได้สิ ตลอดชีวิตเลยนะ’’
‘’ผมรักพี่นะครับ พี่รู้ใช่ไหม’’
‘’อื้อกูรู้ กูเข้าใ....’’
‘และในค่ำคืนนี้ก่อนที่งานจะจบลงเรามาร่วมสวดบทไว้อาลัยให้กับ นาย อี โฮวอน นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า ที่เสียชีวิตในวัย 17 ปีร่วมกันครับ....’
!!!!!!
‘’อี....โฮ....วอน.....’’
เหมือนมีอะไรมาสะดุดกึกตรงหัวสมองไว้อย่างรุนแรง อีโฮวอน โรงเรียนนี้มีอีโฮวอนหลายคนใช่ไหม แต่ทำไมใจผมต้องเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาขนาดนี้ มือทั้งสองข้างที่ไม่รู้กำเข้าหากันแน่นเมื่อไหร่ มารู้ตัวอีกทีเล็บก็จิกลงไปบนฝ่ามือจนเนื้อถลอกแล้ว ใบหน้าหวานหันข้างไปหาคนรักที่อยู่ด้วยกันมาตลอดงานหวังจะให้เขาช่วยระงับอารมณ์ของผมหน่อย พอหันไปกลับเจอผู้คนมากมายร่วมสวดบทไว้อาลัยให้แก่ผู้แต่ล่วงลับกันหมดทั้งหอประชุม โฮวอนหายไปไหน....
‘เอาล่ะครับตอนนี้ก็ได้เวลาสิ้นสุดของเทศกาลคริสมาสต์ของโรงเรียนอุลลิมแล้ว ขอให้นักเรียนทุกคนกลับบ้านกันโดยสวัสดิ์ภาพกันถ้วนหน้านะครับ สุดท้ายนี้ แมรี่คริสมาสต์เดย์ครับบบบบบบบ เอ้ายืนเอ๋อกันอีกละ ปรบมือสิ!!!! เฮ้!!!!!’
ผมไม่ได้ยินเลยว่าอิประธานนักเรียนตรงหน้ามันพูดว่าอะไร ผมเห็นเพียงแค่มันขมุบขมิบปากไปมาแค่นั้น แขนขาไม่มีแรงยังกับมีคนดูดไปใช้ สมองหยุดการทำงาน ร่างกายปิดรับคำสั่งทุกอย่าง มันเกิดอะไรขึ้นในวันคริสมาสต์ปีนี้ของผม
‘’อ้าวดงอู ไม่กลับบ้านหรอ ผู้คนทยอยออกกันไปหมดแล้วนะ’’
‘’.......’’
‘’อ๊ะ ริบบิ้นติดอยู่บนผมน่ะ เราเอาออกให้นะ’’
‘’ซองยอลนายไม่ถามเรื่องเด็กคนนั้นกับเราแล้วหรอ ?’’
‘’ห๊ะ ? เด็กอะไรหรอ....ริบบิ้นสวยจัง’’
‘’เด็กที่อยู่กับเราแล้วนายถามว่าเขาเป็นแฟนเรารึป่าวไงซองยอล’’
‘’บ้าหรอดงอู เราไปถามนายตอนไหนในเมื่อเราเพิ่งเห็นนายครั้งแรกตอนนี้เนื้ย’’
THE END
