Fiction Twin in the White Room
‘’โชรยงวันนี้รับเกรดใช่ไหมลูก’’
คนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อผู้เป็นแม่ได้เอ่ยพูดถึงวันรับเกรดภายในวันนี้ ใช่วันนี้เป็นวันรับเกรดของโรงเรียนชายล้วนที่เจ้าตัวเรียนอยู่
จองโชรยงมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที มันไม่ใช่เครียดเพราะกลัวตัวเองได้เกรดน้อยและโดนพ่อแม่ด่า
แต่มันมีเรื่องที่มากกว่านั้น
‘’คิดว่าตัวเองได้จะเกรดดีไหม
ตอบแม่มาหน่อยสิ’’
คุณแม่วัยยังสาวพูดพลางรินน้ำสมใส่แก้วให้ลูกชายตัวเองไปด้วย
เขารู้ว่าโชรยงเป็นเด็กที่เรียนไม่เก่ง แต่เขาก็หวังว่าลูกชายจะตั้งใจเรียนและทำคะแนนสอบออกมาให้เหมือนพี่ชายของเขาบ้าง
มันคงไม่ดีเท่าไหร่ถ้าลูกอีกคนนึงเรียนเก่งถึงระดับท็อป ส่วนอีกคนนึงอยู่ระดับท้ายของห้อง
‘’ผมคิดว่ามันคงจะออกมาดี.....’’
‘’คิดว่าตลอด.....แดรยงในฐานที่ลูกเป็นคนติวหนังสือให้น้องลูกคิดว่าเกรดของน้องจะออกมาดีรึป่าว’’
ในคำแรกเธอได้พูดลูกชายคนเล็กส่วนประโยคหลังเธอได้พูดกับลูกชายคนโต
แดรยง แดรยงคือผู้ชายที่โชรยงกลัวมากที่สุดในช่วงสอบ มันไม่สนุกเลยที่แม่จะให้พี่ชายคนนี้มาติวหนังสือให้
สายตาคมนิ่งจ้องมองมายังน้องชายที่หน้ากำลังซีดเผือก แต่โชรยงมั่นใจว่าตัวเองทำเกรดออกมาดีแน่ๆ
เพราะงานและข้อสอบทุกอย่างเขาตั้งใจทำมันอย่างสุดความสามารถ
‘’ลองเกรดน้องออกมาดูไม่ดีสิครับ
ผมจะลงโทษน้องเอง’’
นั่นแหล่ะ คำว่าลงโทษที่แม่ไม่เคยสงสัยนั่นแหล่ะ มันคือสิ่งที่โชรยงไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ในช่วงสอบเลย
พระเจ้าได้โปรดให้เกรดผมออกมาสวยๆด้วยเถอะครับ....
-----------------------
-------------------- ----------------------
ฟิ้ววววว ~
เสียงสายลมพัดผ่านตัวไปมาจนแฝดผู้น้องต้องยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดตัวเองไว้พลางลูบตัวไปมาเพื่อบรรเทาความหนาว
แดรยงไม่ได้มีท่าทีหนาวเหมือนน้องชายเพราะว่าเขาได้ใส่เสื้อไหมพรมแขนยาวเอาไว้
สายตาคมเหลือบมองน้องชายที่เดินข้างๆก่อนจะเลิกมองและหันไปสนใจทางอื่น
เขาไม่มีเวลามากพอที่จะมาจ้องคนตัวสูงที่เดินข้างๆ
แต่เขากำลังสนใจกับบทลงโทษน้องชายของเขาหลังจากกลับโรงเรียนแล้วมากกว่า
‘’ทำไมไม่มาเดินใกล้ๆกันล่ะ’’
‘’.......’’
‘’กลัวเกรดไม่สวยหรอ
หึ....เตรียมตัวไว้รึยังเรา’’
สองขาหยุดเดินและหันไปเหยียดยิ้มให้น้องชายที่มีสีหน้าเหมือนจะร้องให้อยู่ร่ำร่อ
มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้สำหรับการลงโทษ
แดรยงรู้ตัวดีว่าเขากับน้องชายที่มีใบหน้าเหมือนกัน ความสัมพันธ์
สถานะของพวกเขาคืออะไร ผู้เป็นน้องพยายามหลีกเลี่ยง แต่ผู้เป็นพี่พยายามเข้าหา
ยิ่งหนีเท่าไหร่ยิ่งได้บทลงโทษที่หนีมากเท่านั้น
โชรยงจึงทำได้เพียงปล่อยให้พี่ชายร่วมสายเลือดกระทำต่อเขาแบบไม่ใช่ญาติมิตร
แต่เหมือนคู่นอนในยามที่แดรยงต้องการมากกว่า
‘’เราเป็นพี่น้องกันนะครับ
พี่เลิกทำแบบนั้....’’
‘’แล้วไง
พี่น้องแล้วทำไม!!’’
‘’…….’’
‘’ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นน้องจำไว้….’’
มันปวดหนึบไปทั่วหัวใจทั้งแถบด้านซ้าย
เขารู้ว่าความสัมพันธ์ที่ตัวเองได้กระทำอยู่นั้นมันผิดบาปต่อพระเจ้ามากแค่ไหน
พวกเขาเกิดมาห่างกันเพียงแค่ห้านาที พวกเขาเดินตามหลังกันมาในระยะก้าวที่ประชิด แต่ความรู้สึกที่แดรยงมีต่อน้องมันมีมากกว่านั้น
มันมากเกินกว่าจะกู่กลับไปคิดแบบนั้นได้อีก
รู้ทั้งรู้ว่าไม่สมควรแต่ใจก็ยังดื้อรันกับบุคคลที่หน้าเหมือนไม่เลิก
‘’แล้วอย่าคิดจะไปบอกพ่อกับแม่’’
‘’พระเจ้าจะลงโทษพวกเรา’’
‘’ก็ช่างหัวพระเจ้ามันสิ
ฉันไม่กลัว!!!’’
ดวงตาเล็กชักใส่ผู้เป็นน้องที่น้ำตาเอ่อร้นเพราะความไม่เข้าใจพี่ชาย
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกอะไรกับพี่ชายของเขา
แต่เพราะความสัมพันธ์ที่ผิดมนุษย์ที่ผู้เป็นพี่มอบให้ก็ทำให้เขามองพี่ชายเกินกว่าคำว่าพี่ชายเหมือนกัน
โชรยงรู้ว่ามันเลวร้ายแค่ไหน จึงพยายามที่จะเลี่ยงทุกอย่าง
แต่เมื่อผู้เป็นพี่เอ่ยออกมา มีหรือที่โชรยงจะไม่ทำตาม มันก็แค่หัวใจที่ไม่รักดี
พร้อมที่จะก้าวเดินลงนรกไปพร้อมกับพี่ชายตัวเอง ความรักต้องห้ามที่ไม่สมควรเกิด
.
.
.
.
.
‘จอง โชรยง ลำดับที่
27 เกรดทั้งหมด 2.66’
ใจดวงน้อยเต้นรัวเมื่อเห็นคะแนนสอบตัวเอง
มันน้อย มันน้อยเกินไป!!! เขามั่นใจว่าตัวเองทำได้
งานก็ส่งทุกอย่าง หนังสือก็อ่านทุกวัน แต่ทำไมคะแนนถึงออกมาเป็นแบบนี้
ภาพแดรยงลอยลิ่วๆเข้ามาในหัว ขาเล็กก้าวถอยหลังห่างออกมาจากบอร์ดประกาศผลสอบของนักเรียนชั้นมัธยมปลาย
ภายในหัวของคนตัวสูงคิดคำแก้ตัวให้กับพี่ชายตัวเองไม่ออก เขาไม่อยากจะทำแบบนั้นอีก
ถึงจะคิดแบบนี้ทุกครั้ง แต่ก็ไม่เคยพ้นน้ำมือจองแดรยงเลยสักครั้ง
‘’คะแนนสวยดีนี่
กลับบ้านกันเถอะ’’
‘’พ พี่ครับ!!!’’
‘’ต้องลงโทษเด็กไม่ตั้งใจเรียน’’
ตุบบ!!
ร่างเล็กโดนผลักลงไปบนเตียงอย่างจัง
ประตูห้องถูกล็อคกรอย่างแน่นหนาเพราะกลัวว่าผู้ที่ไม่สมควรรู้เรื่องจะเข้ามาเห็น
โชรยงยันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะกำชับเสื้อนักเรียนตัวเองให้แน่นขึ้น สายตาหวาดผวาอย่างเห็นได้ชัดทำให้แดรยงรู้สึกสั่นชาไปทั่วหัวใจ
เขาเพียงแค่รักน้องชายของเขามาก แค่อยากจะครอบครองให้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
ในฐานะคนรัก
ไม่ใช่พี่น้อง....
‘’ฮึก....พ
พี่ครับอย่าทำอะไรผมเลย
ผมขอโทษที่เกรดมันออกมาน้อยแต่ผมตั้งใจเรียนแล้วจริงๆนะครับ’’
‘’โกหก
ความจริงอยากจะมีเซ็กส์กับฉันใช่ไหมล่ะ’’
‘’พี่เอาอะไรมาพูด
ผมเป็นน้องพี่นะ ผมไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้น’’
‘’แต่พี่คิด
ได้ยินไหมว่าพี่คิด!!!’’
มือหนาดึงน้องชายเข้ามาใกล้ก่อนจะจัดการถอดเสื้อนักเรียนของอีกคนออกอย่างล่วงๆ
โชรยงดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของอีกคนอย่างพยายามจะหลบหนี เนกไท้สีแดงถูกดึงออกจากคออย่างว่าง่ายก่อนจะรวบมือผู้เป็นน้องไว้เหนือหัวก่อนจะจัดการมัดให้ติดกับตัวเตียงแน่น
‘’พี่แดรยง
อย่าทำแบบนี้ ขอร้อง ฮึก....ขอร้อง’’
‘’ไม่เข้าใจรึไง
ผลสอบออกมาไม่ดีต้องโดนลงโทษ’’
เสื้อนักเรียนถูกถอดออกเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนขาว ความรู้สึกเสียววูบไปทั่วร่างกายเมื่อมือหนาสัมผัสโดนหน้าอกบาง
โชรยงเม้มปากแน่น อยากจะปัดมือหยาบนั่นออกไป แต่ทำไงได้มือเขาติดอยู่กับโครงไม้ตรงเตียงอยู่
‘’ม ไม่ ไม่!!!’’
‘’เก็บเสียงไว้ครางเรียกชื่อพี่ชายของนายดีกว่านะน้องรัก’’
แดรยงโน้มตัวเข้ามาหาผู้เป็นน้องก่อนจะจรดริมฝีปากบางลงกับกลีบปากนุ่มของคนตรงหน้า
คนตัวเล็กสั่นเทิ่มไปทั่วร่างบ่งบอกว่ากลัวมากเท่าไหร่
แต่นั่นไม่ได้ทำให้แดรยงอยากหยุดการกระทำเหล่านี้ลงเลย ครั้งแรกจนถึงปัจจุบัน
โชรยงก็มีอาการเป็นแบบนี้ทุกครั้ง ทั้งๆที่เราทำอะไรกันก็บ่อย แต่โชรยงคิดเหมือนว่ามันคือครั้งแรกทุกที
‘’อื้อ...’’
เพียงแค่มือหนาสัมผัสตรงจุดอ่อนไหวภายใต้ร่มผ้าของอีกคน
โชรยงก็ยอมเผยปากออกอย่างว่าง่าย ลิ้นหนาเกี่ยวกวัดกับอีกคนอย่างคิดถึงและต้องการ
เขาต้องทนมองน้องชายตัวเองเล่นกับเพื่อนคนอื่นภายในห้องอย่างสนิทสนม ทั้งๆที่อยู่โรงเรียนเขาไม่เคยได้แม้จะดูแลอีกคนเหมือนน้องเลยสักครั้ง
ทั้งๆที่เรียนห้องเดียวกัน แดรยงยังไม่ค่อยได้คุยกับโชรยงเลย ร่างหนาบดจูบกับคนตัวเล็กอย่างปราถนา
เขี้ยวฟันคมบาดเข้าตรงมุมปากของอีกคนจนรู้สึกถึงคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในโพรงปากนุ่ม
โชรยงรู้สึกเหมือนตัวเองจะขาดอากาศหายใจจึงพยายามดีดดิ้นตัวเองให้หลุดจากการครอบครอง
‘’แฮ่ก.....ห
หายใจไม่ออก….อ้ะ!!’’
ริมฝีปากอุ่นทาบลงบนซอกคอขาวหอมก่อนจะขบเม้นจนเกิดสีไปทั่ว
แสดงความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนลากไล้ไปทั่วอย่างกับคนโรคจิต แต่จะให้ทำยังไงก็น้องชายร่วมสายเลือดน่ากินซะขนาดนี้
แดรยงไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้เขากับน้องเกิดมาหน้าเหมือนกัน
แล้วยังจะให้เขารักคนคนนี้อีก หลายครั้งที่ต้องแอบร้องให้เวลาส่องกระจกข้างๆน้องชายแล้วพบใบหน้าที่บ่งบอกถึงความเหมือน
เขาไม่ชอบมัน เขาไม่อยากหน้าเหมือนไอเด็กคนนี้
‘’จะต้องทำยังไงให้ใบหน้าเราไม่เหมือนกัน
หืมโชรยงตอบพี่หน่อยสิ’’
‘’อ้ะ
ตรงนั้นอย่าจับมัน อย่า ฮื่ออ ~’’
‘’จะต้องทำยังไงให้เราสองคนไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน
บอกพี่หน่อยได้มั้ย’’
‘’อึก ปล่อยผม อ้า...’’
โชรยงไม่สามารถตอบคำถามพี่ชายตนเองได้เพราะความรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่าง
กางเกงนักเรียนสีกรมท่าถูกถอดออกลงไปกองอยู่บนพื้น
เผยกายเปลือยปล่าวออกมาให้เห็นเต็มๆตา คนเป็นพี่เอ่ยประโยคคำถามออกมาพลางบีบเคล้นแก่นกายน้อย
โชรยงเบ้หน้าก่อนจะพยายามกลั้นเสียงน่าเกลียดๆพวกนี้ไว้
เมื่อผู้เป็นพี่เห็นผู้เป็นน้องไม่ตอบจึงรูดรัดแก่นกายเล็กในมือให้เร็วขึ้น
พ่นคำถามซ้ำๆเดิมๆออกมาเหมือนพยายามจะเอาคำตอบ
พี่ครับรู้ไหม
มันไม่มีทางแก้ไขอะไรพวกนั้นได้หรอก เราเกิดมาเพื่อเป็นพี่น้องกัน ไม่ใช่อย่างอื่น....
‘’อ้ะ อ้ะ อ้ะ!!’’
ในที่สุดสิ่งที่ตัวเองพยายามเก็บไว้ก็ไม่สามารถเก็บได้อีกต่อไปอีกแล้ว
ขาเล็กถูกอ้าออกให้กว้าง หมอนนุ่มถูกจับมารองไว้ตรงสะโพก
โชรยงก้มหน้าลงไปพลางจูบซับไปทั่วหว่างขาสวย ดูดเม้มรุนแรงจนเกิดสีม่วงเข้มในขณะที่มือก็ปรนเปรอให้น้องชายอย่างรู้งาน
เอวพริ้วตรงหน้ายกขึ้นเพราะความเสียวซ่าน แดรยงมีความสุขที่ทำให้โชรยงสุขสม
เหงื่อกาฬซึมไหลออกมาเต็มใบหน้าแฝด
แต่มันไม่ได้ทำให้น้องชายดูน่าเกลียดลงไปเลยแม้แต่น้อย ลิ้นร้อนกดจูบลงตรงช่องทางรักของอีกคนก่อนจะแลบลิ้นเลียไปมา
ลิ้นเล็กหยอกเย้าอยู่บริเวณนั้นเพื่อยั่วให้อีกคนส่งเสียงคราง โชรยงหลับตาปี๋เพราะใกล้ถึงจุดหมายที่อีกคนก่อให้ในอีกไม่ช้า
‘’อ๊ะ อ๊า ไม่ไหวแล้ว’’
‘’อืมมม’’
‘’อ๊า!!!!’’
น้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งเปรอะมือผู้พี่เต็มไปหมด
แดรยงละใบหน้าออกมาจากส่วนสวยงามก่อนจะทำความสะอาดฝ่ามือที่เต็มไปด้วยน้ำรักของน้องชายอย่างไม่รังเกียจ
หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้น-ลงเป็นจังหวะหอบถี่ ตาหวานปรือขึ้นตามด้วยปากเล็กที่อ้าออกเพื่อเรียกอากาศหายใจ
ใบหน้าหวานถูกประคองให้รับจูบอันรุนแรงอีกครั้ง
มือของอีกคนเฟ้นไปทั่วร่างกายขาวจนเกิดรอยมือแดงเป็นจ้ำไปทั่ว
เสียงครางอื้ออึงดังอยู่ในลำคอของโชรยง ตามด้วยความรู้สึกเปียกชื้นที่แปะลงบนแก้มขาว
โชรยงร้องให้ทำไม ทำไมต้องร้องให้!!!
‘’ร้องให้ทำไม
หยุดร้องเดี๋ยวนี้’’
‘’ฮึก....มันผิด
แบบนี้มันผิด’’
‘’ถอดเสื้อผ้าพี่ออก’’
‘’.......’’
‘’บอกให้ถอด!!!’’
เมื่อออกคำสั่งแล้วอีกคนไม่ทำตาม มือหนาจัดการปลดเนกไท้นักเรียนสีแดงออกจากแขนอีกคนแล้วกระชากให้มาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก
โชรยงสบตาแดรยงเพียงคู่เดียวก็ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อสีขาวแขนสั้นออก
ร่างกายผอมขาวกำยำมีกล้ามหน่อยๆ พร้อมกับยอดอกไตสีชมพูเผยออกมาให้เห็น
แดรยงทาบทับตัวลงบนตัวเองอีกคน โชรยงสูดลมหายใจลึกๆก่อนจะกดจูบลงบนเนื้อกายอีกคน
ยอดอกสีหวานลูกลิ้นชิ้นตวัดไปมา แดรยงต้องการให้เขาทำแบบนี้
พี่แดรยงต้องการให้โชรยงทำแบบนี้
‘’อา.....แบบนั้นแหล่ะโชรยงอา’’
ฟันคมขูดกับเนื้อขาวพร้อมกับลากลิ้นไปทั่ว
มือบางปรดกางเกงนักเรียนของอีกคนออกไม่ลืมที่จะล่นชั้นในลงไปด้วย
เมื่อจัดการถอดเสื้อผ้าคนด้านบนเสร็จ ผู้เป็นพี่ก็ผละตัวออกมาจากผู้เป็นน้อง
ดวงตาคมมองเข้าไปในดวงตาสีใสอย่างจะสื่ออะไรบางอย่าง ความรู้สึกเหมือนเขากำลังส่องกระจก
มือหนาลูบใบหน้าของน้องไปมาด้วยความแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้า
‘’น้องชายของพี่’’
‘’........’’
‘’พี่แดรยงรักน้องโชรยงมากนะ’’
‘’ผม....ก็รักพี่แดรยงเหมือนกันครับ’’
ไม่มีครั้งไหนที่โชรยงโดนพี่ชายมองหน้าแล้วไม่เคลิ้มตาม
มันคือความจริงที่พี่น้องสองคนนี้รักกัน อีกคนกลัวบาป แต่อีกคนไม่กลัวอะไรเลย
ร่างหนาดึงร่างเล็กเข้ามากอดแนบอกแน่น อยากจะส่งความรักที่มีทั้งหมดไปให้
ขอแค่ได้อยู่กับแฝดน้องไปจนตายก็เพียงพอสำหรับพี่ชายคนนี้แล้ว
คนตัวเล็กถูกจับให้นอนราบลงกับเตียงนุ่ม
ขาเล็กอ้าออกโดยไม่ต้องรอให้อีกคนสั่ง แดรยงสอดตัวเข้าไประหว่างกลางหว่างขานั้นอย่างรู้งาน
คนใต้ร่างหลับตาพริ้มเหมือนเตรียมพร้อมรับสัมผัสที่พี่จะมอบให้
แดรยงรูดรั้งแก่นกายตัวเองเพื่อปลุกเร้าอารมณ์กามให้ตื่นขึ้น
โชรยงขยับตัวไปมาทำให้แก่นกายของทั้งสองสัมผัสกัน ความรู้สึกพุ่งจี๊ดขึ้นสมองเมื่อโดนสัมผัสแบบนั้น
มือหนาจับขาอีกคนมาฟาดบ่าไว้ บรรจงสอดแก่นกายอุ่นเข้าไปในช่องทางสีสวยนั้นอย่างชำนาญโดยไม่ทำการเปิดทางให้
โชรยงเบิกตาค้างเพราะความเจ็บที่พี่ชายมอบมา เล็กบางจิกลงบนที่นอนจนมือขาวไปหมด เจ็บเหมือนครั้งแรกไม่มีผิด
เจ็บแบบนี้ทุกครั้ง.....
‘’มัน มันเจ็บมากเลย อ
เอามันออกไปได้มั้ย....’’
‘’......’’
‘’อ๊ะ!! มัน ฮึก.....’’
ดวงตาคู่สวยมีน้ำตาเอ่อล้นออกมาเมื่อคับแน่นไปหมด ผู้เป็นพี่ไม่สงสารคนที่นอนร้องให้อย่างน่าสงสารแต่กลับขยับตัวเข้าออกตามความต้องการของตัวเอง
คนตัวเล็กดิ้นไปมา กัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนห่อเลือด มันเจ็บ
มันเจ็บเหลือเกินพี่แดรยง...
‘’อ้า
เจ็บ...พี่ครับหยุด หยุดได้มั้ย’’
‘’อืมมม น้องพี่.....’’
เสียงเนื้อกระทบกันดังผับๆ
ตามด้วยเสียงครางพึงพอใจของคนที่ควบคุมการเคลื่อนไหวอยู่ด้านบน
โชรยงรู้สึกตัวเองถูกแยกเป็นสองท่อน ช่องทางด้านหลังฉีกฉาด
เมื่อผงกหัวตัวเองขึ้นไปดูก็พบว่าเลือดได้เลอะผ้าปูที่นอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ดวงตาคมสวยมองพี่ชายอย่างรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งใจ ทำไมพี่ชายไม่ถนุถนอมผมบ้าง
‘’อื้อออ อ้ะ อ้ะ อ้ะ’’
เสียงครางถี่ๆติดต่อกันเมื่อคนด้านบนซอยถี่
ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามแรงกระแทกจน มือหนายึดท่อนแขนอีกคนแน่น พลางหอบเอาอากาศเข้าไป
แผ่นหลังถูไถกับผืนผ้าไปมาจนแสบ จากความเจ็บกลายเป็นความชิน
ความเสียวกระสันเข้ามาแทนที่
‘’อื้อ..อ๊า อ๊า ~’’
‘’อา โชรยงอา....’’
ผู้เป็นพี่ครางเรียกชื่อน้องชายออกมาไม่ขาดสาย
ตัวโชรยงกระตุกเกร็งเมื่ออีกคนด้านบนกระแทกโดนจุดกระสัน
ใบหน้าหล่อโน้มลงมากดจูบที่ริมฝีปากนุ่มในขณะที่ส่วนล่างก็ทำหน้าที่ของมัน
ลิ้นร้อนชโลมเรียไปทั่วใบหน้าหล่อด้านใต้
เล็บเล็กบรรจงกรีดไปทั่วแผ่นหลังขาวจนเกิดรอย แต่แดรยงกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเดียว
ท่อนแขนแกร่งยกตัวอีกคนให้นั่งพิงขอบเตียง โชรยงหลบหน้าพี่ชาย
ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า เมื่อก้มหน้าก็เห็นส่วนตรงนั้นที่เชื่อมเข้ามาอยู่
‘’อ๊ะ! อ๊า อึก ..’’
โชรยงสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อโดนจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว
มือหยาบของร่างโปร่งเลื่อนขึ้นมากอบกุมแก่นกายแข็งขืนไว้
อีกข้างหนึ่งก็ส่งนิ้วเรียวยาวมาปรนเปรอยอดอกสีหวาน เพิ่มความเสียวซ่านขึ้นอีกเป็นเท่าตัว
ร่างเล็กกระตุกเกร็งและตอดรัดแน่นจนผู้เป็นพี่ขบกรามและครางออกมาเสียงทุ่มต่ำ
‘’พ พี่ แดร ย ง อ๊า อ๊า อะ...’’
มือหยาบรูดแก่นกายเล็กของคนรักขึ้นลงอย่างเร็วจนเกิดเสียง ใช้นิ้วโป้งบดคลึ้งส่วนปลายที่มีน้ำใสเยิ้มเล็กน้อย
แก่นกายใหญ่ที่ฝังอยู่ในร่างเล็กขยับเข้าออกสุดจนลึกมิดด้าม
เสียงกระอักของโชรยงพร้อมกับมือบางที่บีบไหล่เขาแน่น
ใบหน้าหวานเชิดอ้าปากค้างปล่อยเสียงครางสุดแสนหวานหูของตัวเอง
ยิ่งผู้เป็นน้องทำแบบนั้น ผู้เป็นพี่ก็ยิ่งไม่อยากปลดปล่อยของตัวเองใส่ตัวของอีกคนเลย
อยากจะร่วมรักกันแบบนี้ไปให้นานที่สุด
‘’พี่แดรยงพอแล้ว
พอแล้ว อื้อ.....’’
ปลายนิ้วหนากดย้ำตรงปลายแก่นกายลื่นของอีกคนแน่น
สะโพกหนากระแทกเข้าออกไม่ยั้ง
โชรยงอยากจะปลดปล่อยเหลือเกินแต่พี่แดรยงปิดทางมันไว้อยู่
ปากเล็กพร่ำร้องบอกให้เขาหยุดการกระทำพวกนี้ลงสักที ขาเตียงไม้สั่นไปโยกไปมาตามแรงจนเกิดเสียง
‘’อา...ยัง ยังไม่พอใจ’’
มือหนาขยับรูดขึ้นลงอีกครั้งทั้งที่ๆปลายนิ้วยังปิดส่วนปลายของโชรยงไว้อยู่
ยิ่งเขาขยับมือเร็วขึ้นเท่าไหร่ความต้องการที่จะปลดปล่อยมันยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก
ความทรมานเข้ามาแทนความสุขสมจากเมื่อกี้ ทำไมพี่แดรยงต้องทรมานโชรยงด้วย
มือหนาผลิกตัวอีกคนให้นอนคว่ำและยกสะโพกมนลอยขึ้น
การกระทำต่างๆผ่านไปเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว
คนตัวสูงเลื่อนตัวไปกดจูบแผ่นหลังเนียนอย่างรักใคร่ น้องชายของเขาดีที่สุด
‘’อึ๊ก....พี่แดรยงผมไม่ไหวแล้ว
อ้ะ!!’’
ร่างสูงกระแทกแก่นกายตัวเองและควานไปทั่วช่องทางด้านหลัง
เสียงรถใหญ่เคลื่อนเข้ามาในบ้านทำให้คนตัวเล็กเบิกตาโพลง พ่อแม่กลับมาแล้ว
แต่ก็ต้องลบความกลัวพวกนั้นออกไปเมื่อเมื่อพี่ชายดันสะโพกถี่ยิบจนเสียงเนื้อกระทบกันดังถี่
ร่างทั้งร่ายแทบพยุงตัวเองในท่าคลานไม่ไหว
แรงตอดรัดของช่องทางคับแน่นทำเอาแดรยงใกล้ถึงฝั่งฝัน
เสียงครางแหบพร่าแฝงความเซ็กซี่เอาไว้ทำให้โชรยงขมิบช่องทางนั้นมากขึ้นไปอีก
มือบางพยายามแกะมืออีกคนที่จับแก่นกายตัวเองอยู่ออก เพราะต้องการจะปลดปล่อย
เพียงแค่กดนิ้วแช่ไว้เฉยๆ ก็เสียวจนเกือบเสร็จ
‘’อีกนิด แบบนั้นอา
น้องพี่แบบนั้น..’’
‘’พ พี่ ค ครับ’’
แดรยงถอนแก่นกายออกมาก่อนจะกระแทกเข้าไปจนสุดครั้งสุดท้าย
น้ำรักพุ่งพวยออกมาพร้อมกันทั้งทางหน้าและทางหลัง
ผู้เป็นน้องแผดเสียงครางแห่งความสุขสมออกมาเมื่อได้จบเรื่องราวผิดบาปเหล่านี้สักที
แดรยงถอนแก่นกายตัวเองออกก่อนจะล้มตัวนอนบนเตียงกว้าง
โชรยงหงายตัวนั่งพิงกับหัวเตียงอย่างลำบาก เจ็บตามเนื้อตามตัวไปหมด
ดีนะพรุ่งนี้ไม่ไปโรงเรียน ไม่งั้นโชรยงต้องแย่แน่ๆ คนตัวสูงดึงแขนอีกคนให้ลงมานอนด้วยกัน
ผู้เป็นน้องหลับตาสนิทพร้อมกับลมหายที่ที่หอบถี่ ท่าทางคงจะเหนื่อยมาก
แดรยงมองภาพเด็กชายตรงหน้าก่อนจะเผยรอยริ้มที่ตัวเองไม่ค่อยจะยิ้มให้น้องชายเห็นนัก
ส่วนมากเขาก็จะยิ้มให้ตอนอีกคนไม่รู้เรื่องเท่านั้นแหล่ะ
‘’โชรยง
สอบได้คะแนนโหล่แบบนี้อีกบ่อยๆนะ’’
THE END
