SF' When snowfall *YADONG*

 1/1/2016


     ต้นเดือนมกราคมของประเทศเกาหลีใต้คือช่วงที่อุณหภูมิลดลงอย่างเห็นได้ชัด อากาศหนาวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความเย็นที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วกรุงโซลติดลบสององศา มือบางโดนคนที่นั่งอยู่ข้างๆดึงไปกุมไว้แน่นเพื่อแชร์ความอุ่นภายในลำตัวมาให้ สายตาล่องลอยไปตามบริเวณรอบๆ และเผยยิ้มอ่อนๆออกมา สิ่งที่เห็นเปรียบเสมือนวิดีโอที่เปิดกลอไปมา ซ้ำแล้วซ้ำอีกจนจำได้ แต่ก็ไม่รู้สึกเบื่อเลยที่ต้องดูสิ่งเหล่านี้ซ้ำไปมา


''พี่ครับ รู้สึกดีไหม''
''อื้อ รู้สึกดี''
''ได้เวลาต้องกลับเข้าห้องแล้วนะ เดี๋ยวจะไม่สบายไปมากกว่านี้''


''อย่าพูดคำว่าไม่สบายกับฉันนะ!!!''


    คนร่างโปร่งที่เอ่ยคำพูดชวนเศร้าใจชะงักไปเมื่อคนที่อายุมากกว่าพูดเสียงกร้าวดังลั่น... ขอบตาร้อนผ่าวพร้อมกับรื้นชื้นขึ้นมาเมื่อได้ยินคำว่า 'ไม่สบาย' มันเหมือนกับตอกย้ำสิ่งที่เจ็บปวดในใจให้ลึกลงไปอีก ลึกจนไม่สามารถขุดมันออกมาแล้วโยนทิ้ง


''พี่ครับ เราต้องเ้ข้าไปด้านในแล้วตอนนี้ หิมะกำลังจะตกหนักนะครับ''
''งั้นหรอ....นายจะพาพี่มานั่งตรงนี้หลักหิมะตกเบาลงใช่มั้ย''
''ครับ ผมจะพาพี่มานั่งตรงนี้อีก.....หลังหิมะตกเบาลงแล้ว''

''ผมสัญญา''


     ร่างบางเผยยิ้มอบอุ่นออกมาเมื่อได้สัญญาจากคนที่คอยดูแลตัวเองมาตลอด 'อีโฮวอน' รุ่นน้องที่โรงเรียน คนที่ไม่เคยทิ้ง จางดงอู  คนนี้ไปไหน...... ร่างสูงเข็นรถของคนที่ตัวเองรักไปเรื่อยๆตามทางด้วยความช้า เขาอยากให้พี่ดงอูของเขาใช้ชีวิตภายนอกห้องขาวสี่เหลี่ยมนั้นให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ เพราะอีโฮวอนสัมผัสได้ถึงว่า


'เขามีเวลาไม่มากแล้ว'


''คุณจางดงอูคะ ได้เวลาตรวจแล้วค่ะ''
''ตรวจอีกแล้วหรอครับ''
''ใช่ค่ะ ตรวจเสร็จคุณก็จะได้พักผ่อน''
''ผมไม่ตรวจได้มั้ย....ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย''


   ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ สั่นจนทำให้อีโฮวอนน้ำตาแทบจะหลั่งไหลออกมาเพราะความสงสารจับใจ เขาไม่รู้จะช่วยคนรักของเขายังไงให้หายจากโลกเลวร้ายพวกนี้ มือบางเอื้อมไปกุมมือคนรักเบาๆเพื่อจะให้เขาบรรเทาความรู้สึกลง


''มันจะไม่มีอะไรนะครับ...พี่จะมีร่างกายที่แข็งแรง''
''แต่...''
''ผมจะอยู่ข้างๆพี่นะครับ ถ้าพี่กลัวผมจะจับมือพี่ไว้''
''โฮย่า.....''


      เมื่อถึงห้องพักร่างสูงก็ช่วยจับตัวคนรักขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวอีกคนจะเจ็บ จางดงอูจับมืออีโฮวอนแน่นเหมือนกลัวว่าคนรักของเขาจะปล่อยมือและหนีไป แต่สิ่งที่เขาคิดมันไม่มีทางเกิดขึ้นมาได้ อีโฮวอนไม่มีทางที่จะปล่อยมือคนรักของเลยสักวินาที ไม่เคยแม้แต่จะคิดจะปล่อย



อยากจะใช้ช่วงชีวิตในวินาทีสุดท้ายด้วยกัน....



     ช่วงเวลาผ่านไปสักพักการตรวจคนไข้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี คุณหมอบอกว่าพี่ดงอูของเขามีสุขภาพร่างกายที่คงที่เหมือนเดิม แต่ยังไงช่วงเวลาก็ไม่สามารถยื้อออกไปได้ แค่คนรักของเขายังสามารถยิ้ม สามารถหัวเราะ สามารถพูดคุยกับเขาได้ แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับอีโฮวอนแล้ว



21.30 PM



     นาฬิกาเรือนสีขาวที่จัดตกแต่งห้องบ่งบอกว่าตอนนี้สามทุ่มแล้ว สมควรแก่เวลานอนของอีกคนที่นั่งเขียนไดอารี่อยู่ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องไปยังคนรักของเขาที่กำลังตั้งใจกับการเขียน ความลับ  ลงไปในสมุดเล่มเล็กเล่มนั้น อีโฮวอนไม่รู้เลยว่าคนรักเขียนอะไรลงไปบ้าง เพราะอีกคนกำชับว่า ห้ามแอบดู  พอเขาเอ่ยถามว่าจะได้ดูเมื่อไหร่ รุ่นพี่หน้าหวานก็เอาแต่ยิ้มและไม่ยอมตอบ



ช่างน่ารักเสียจริงๆเลย



''พี่ครับ ได้เวลานอนของเราแล้วนะ''
''อะไรกัน ต้องนอนอีกแล้วหรอ''
''ถ้าพี่นอนเร็ว พี่ก็จะำได้ตื่นมาเล่นกับผมไวๆไงครับ''



    คนหน้าหวานทำหน้าครุ่นคิดนิดนึงก่อนจะพยักหน้า อีโฮวอนจัดท่านอนอีกคนให้นอนสบายและลุกขึ้นไปนอนบนเตียงคนไข้ด้วยกัน มันคงจะฟังดูแปลกๆที่ผู้เยี่ยมขึ้นไปนอนบนเตียงคนไข้ มันเป็นสิ่งธรรมดาไปเสียแล้วที่จะเจอสองคนนี้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา และด้วยความที่ใช้อยู่ด้วยกันแทบจะ 24 ชม. คนตัวสูงยังคิดไม่ได้เลยว่าถ้าวันไหนที่คนรักของเขาต้อง จากไป  เขาจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไร



อีโฮวอนยังคิดภาพนั้นไม่ออกเลยสักนิดเดียว



      เมื่อหัวถึงหมอนพร้อมกับสัมผัสของมือหนาที่ลูบไล้ศรีษะไปมา ทำให้คนน่ารักหลับลงได้ไม่ยากเลยจริงๆ ใบหน้าหวานที่หลับไหลอยู่ในอ้อมกอด ริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตากลมโต และใบหน้าขาวใส ในตอนแรกตอนนี้กลับกลายเป็น ขาวซีด ริมฝีปากแห้งผาก ดวงตาที่ดูเหม่อลอย เริ่มจะเป็นหลุมลงไปในทุกๆวัน อีโฮวอนไม่เคยพูดว่าพี่จางดงอูของเขาไม่สวย ต่อให้คนรักน่าตาจะเป็นยังไง พี่จางดงอูก็ยังสวยที่สุดในสายตาของเขาอยู่ดี



''พี่ครับ ผมจะอยู่ข้างๆพี่นะ''

''เราจะต้องตื่นไปดูหิมะด้วยกัน..''

''เราจะมีลูกน้อยด้วยกันเหมือนที่พี่ฝันไว้''

''เราจะมีบ้านหลังเล็กๆด้วยกัน''

''ผมจะให้สิ่งพวกนี้กับพี่....แต่มีข้อแม้พี่ต้องอยู่กับผมไปจนแก่นะครับ...''



      น้ำตาหยดใสไหลลามาจากดวงตาคู่หล่อเมื่อคิดถึงคำพูดเหล่านั้นที่เขาพูดทุกวัน อีโฮวอนอยากให้สิ่งเหล่านี้กับคนรักเหลือเกินก่อนที่เวลาจะหมดไป ในใจที่อ่อนแอนั่นรู้มาเสมอว่าไม่สามารถเป็นไปได้ คนรักของเขากำลังจะตาย  จะตายไปภายในไม่กี่วันข้างหน้า เขาทำได้เพียงหลอกตัวเองว่าพี่จางดงอูจะไม่หนีเขาไปไหน พี่จางดงอูจะอยู่กับเขาตลอดไป.....








1/2/2016





''โฮวอน เราจะมีลูกด้วยกันเมื่อไหร่หรอ''
''อะไรกัน พี่รีบมีแล้วหรอ''
''พี่อยากมีลูก ตัวแทนความรักของเราสองคนไง''


        แขนแกร่งโอบคนรักไว้ในอ้อมกอดบรรเทาความหนาวที่อยู่รอบตัวอยู่ยังสถานที่เดิม เก้าีอี้ตัวเดิม มือหนาปัดสเก็ตหิมะที่ตกลงบนหัวพี่จางดงอูออกไม่ให้เกาะ แต่เพียงเ่ท่าันั้น เส้นผมที่ไม่เอื้ออำนวยก็หลุดออกมาด้วย เขาเพียงแค่ดึงเส้นผมนั้นเบาๆ แต่มันกลับหลุดออกมาง่ายเหลือเกิน....



''แค่ก....แค่ก.....''



''พี่ครับ ผมว่าหิมะใกล้จะตกลงมาหนักอีกแล้วนะ''
''เราไม่เข้าไม่ได้หรอ....ขออยู่ที่นี่สักพักนึงได้มั้ย''


 
    อาการตื่นตระหนกของอีโฮวอนแสดงออกมาเมื่ออีกคนนั่นเกิดอาการไอ แต่เขาทำได้แค่เพียงทำเป็นไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น เมื่ออีกคนยังไม่อยากเข้าไปด้านในเขาก็จะต่อเวลาให้อยู่ตรงนี้สักพัก มือนุ่มจับมือหนาแน่นและบีบไปมาคล้ายกับนวด รอยยิ้มแห้งๆที่พยายามทำให้มันสดใส ถูกส่งมาให้อย่างเต็มตา เขาอยากจะร้องให้เหลือเกิน ต่อหน้าจางดงอูอีโฮวอนคือผู้ชายแข็งแกร่งเสมอ แต่พอลับหลังจางดงอูไม่รู้เลยว่าอีโฮวอนคือผู้ชายที่อ่อนแอดีๆคนนึงเท่านั้น



อีกนานแค่ไหนที่จะต้องกลั้นน้ำตาไม่ให้อีกคนรู้ว่าเขารู้สึกเจ็บปวด

อีกนานแค่ไหนที่ต้องทำเป็นแข็งแกร่งทั้งๆที่ด้านในล้มเหลวไปแล้ว

อีกนานแค่ไหนที่ต้องทำเป็นยิ้มทั้งๆที่อยากจะร้องให้เหลือเกิน.....




''คุณอีโฮวอนคะ หิมะกำลังตกหนักคนไข้ต้องเข้าไปด้านในนะคะ''

''คนไข้ คนไข้อะไรผมไม่ใช่คนไข้!!!''



     ดวงตาหวานมีน้ำตาคลออยู่เต็มไปหมดเมื่อนางพยาบาลพูดขึ้นเช่นนั้น ไม่ใช่แค่เขาที่หลอกตัวเอง จางดงอูก็เหมือนกันที่หลอกตัวเองว่าไม่เป็นอะไร เขาไม่อยากให้อีโฮวอนต้องรู้สึกเสียใจหรือเจ็บปวดเพราะร่างกายห่วยๆของเขา จางดงอูพยายามทำตัวให้ร่าเริงและแข็งแร็งเหมือนปกติ




ต่างคนต่างหลอกกันและกัน ก็เจ็บปวดไม่ต่างกันเท่าไหร่เลย....




''พี่ครับ คุณพยาบาลเขาล้อเล่น....แต่เราต้องเข้าด้านในนะครับ''
''ฮึก.....โฮวอน โฮวอน''



     จางดงอูซบหน้าเข้ากับอกแกร่งของคนรักอย่างทรมาน ถ้าเขาเข้าไปด้านในเขารู้ตัวเองว่าจะไม่ได้ออกมาอีกแล้ว แขนแกร่งของคนรักยกขึ้นมาโอบกอดกลับเพื่อหวังให้อีกคนใจเย็นๆ แต่ดูจะยากเย็นเหลือเกิน.... ใกล้หมดเวลาเข้าไปทุกทีแล้ว



''พี่ลืมไปแล้วหรอ ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะจับมือพี่อยู่แบบนี้เสมอ''
''.......''
''ไม่มีอะไรจะแยกเราสองคนออกจากกัน เชื่อใจผม''



''อีโฮวอนคนนี้รักจางดงอูนะครับ''



     ใบหน้าหวานพยักหน้าขึ้นลงเมื่อได้ยินคำหนักแน่นของคนรักอย่างชัดเจนก่อนจะยอมให้อีโฮวอนเข็นรถไปยังห้องพักเพื่อเตรียมการตรวจ ระหว่างทางมือบางจับมือหนาแน่น อีโฮวอนพยายามสะกัดกลั้นน้ำตาไว้อย่างทุกข์ทรมาน เมื่ออีกคนแสดงอาการออกมแบบนี้ มันยิ่งไม่น่าไว้ใจ




พระเจ้าครับ ช่วยต่อเวลาให้เขาได้อยู่้กับผมด้วยเหอะ...




''คุณอีโฮวอนคะ เราต้องให้คนไข้ตรวจให้ห้อง ICU อาการคนไข้ลดลงมากเลยค่ะ''
''........''
''ฮ โฮวอนหมายความว่ายังไงๆ''


   เมื่อคนหน้าหวานได้ยินเสียงของนางพยาบาลก็ตื่นตระหนกทันที ร่างสูงพยายามทำใบหน้าให้ไม่เครียดและหม่นหมอง พยายามทำสีหน้าสบายใจเพราะอยากให้อีกคนเลิกกลัว ทั้งที่ในความเป็นจริง อีโฮวอนอยากจะทิ้งตัวลงบนพื้นและปล่อยโฮออกมาเหลือเกิน....


''พี่ครับ ไม่ต้องกลัวนะ''
''ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้ พี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร''


     เสียงเข้มสะกดไม่ให้สั่นไปกับอารมณ์ ร่างสูงพยักหน้ากับพยาบาลเชิงให้เข้าไปในห้องICUได้เลย จางดงอูยื่นมือมาตรงหน้าเหมือนจะคว้าแขนอีโฮวอนไว้ แต่ที่คว้าได้คือ อากาศที่ขั้นกลางระหว่างมือเขากับมือผม..... รอยยิ้มแสดงให้อีกคนเห็นจนลับสายตา พออีกคนหายไปน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหล่ออกมาอย่างหนัก




พี่ครับ...พรุ่งนี้เราจะตื่นไปดูหิมะด้วยกันนะ....

.

.

.

.

.

.

.

.

.


3/1/2016






''พี่ครับ พี่หนาวไหม''
''.........''



''พี่ครับ เช้าแล้วนะตื่นได้แล้ว...''



    ร่างสูงที่โอบกอดอีกคนดึงมือบางขึ้นมาพร้อมกับเป่าลมเข้าไปให้อุ่น วันนี้หิมะตกหนักเป็นพิเศษ ผู้คนมากมายพาครอบครัวและเ็ด็กๆมาเล่นหิมะกันอย่างสนุกสนาน เขาไม่ได้รู้สึกอิจฉาคนพวกนั้นแต่อย่างใดเพราะเขาก็พาคนรักมาเหมือนกัน เวลาในตอนนี้เช้ากว่าปกติที่เขากับจางดงอูจะมาด้วยกัน เพราะเขาอยากให้คนรักได้ดูหิมะนานกว่าปกติ แต่ดูตอนนี้สิ



จางดงอูยังไม่ยอมตื่นเลย....



''พี่ครับ ผมอุดส่าห์พาพี่มาดูหิมะนานกว่าทุกวันนะ ตื่นสายเดี๋ยวก็ได้ดูแปปเดียวหรอก''
''.......''
''พี่ครับ......จะแกล้งหลับอีกนานไหม''
''ฮึก.....พี่ครับตื่นสิ''


 
       มือขวาที่ว่างอยู่ยกขึ้นมาปิดปากตัวเองพยายามข่มอารมณ์เจ็บปวดไว้ เขากลั้นเสียงสะอื้นจนปวดลำคอไปหมด มือหนากำัชับหมวกไหมพรหมให้คลุมหัวพี่จางดงอูแน่นมากขึ้นไปอีกเพราะกันเศษหิมะหล่นใส่เส้นผมสวย



''พี่ครับ พี่ตื่นขึ้นมาได้ไหม''
''........''


''วันนี้ผมจะมีลูกกับพี่ไง  เราสัญญากันแล้วไม่ใช่หรอครับ ทำไมพี่ไม่ยอมทำตามสัญญาล่ะ''

''........''




''ฮือออออ พ พี่ครับ ตื่น ตื่นไำด้โปรด!!''


 
 
     อีโฮวอนไม่สามารถทนเก็บความรู้สึกของตัวได้อีกแล้ว เขาจับตัวอีกคนและเขย่าขั้นปานกลาง ดวงตาที่คล้ำของอีกคนยังหลับสนิทไม่มีแม้กระทั่งลืมตา ร่างกายไม่มีการตอบสนองใดๆทั้งสิน น้ำตาหลั่งไหลผ่านดวงตาสีเข้มอย่างไม่สามารถสั่งให้หยุดได้ เขากำลังเสียคนรัก



เสียไปแบบไม่มีวันได้คืน.....




''คุณอีโฮวอนคะ ..''
''หมอครับ เขาจะยังฝื้นใช่ไหม ตอบผมสิว่าเขาแค่หลับไป''
''สมุดบันทึกของคุณจางดงอูนะคะ เขาบอกดิฉันว่าให้เอามาให้คุณภายในวันนี้''


     มือหนารีบเปิดสมุดเล่มเล็กนั้นทันทีหลังจากที่ได้มา คุณหมอยังคงยืนอยู่ที่เดิมพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น อีโฮวอนมองลายมือคนของรักที่เขียนหนังสือด้วยความตั้งใจด้วยน้ำตา หน้าแรกไม่มีอะไรมากเพราะเขาแค่เขียนชีวิตที่ใช้ในโรงพยายาล  จนมาถึงสามหน้าหลังสุดท้าย ผมแทบจะล้มลงไปนอนกองบนพื้นอย่างไร้เรี้ยวแรง




วันนี้คุณหมอบอกห้ามออกไปข้างนอก เสียดายมากเลย อยากดูหิมะแรกเริ่มกับโฮวอน....
.

.

.

.
เมื่อคืนได้ยินเสียงโฮวอนร้องให้ด้วย เขาจะรู้ไหมว่าฉันจะเจ็บมากแค่ไหน น้ำตาฉันเกลียดมัน!!
.

.

.

.
พรุ่งนี้หิมะจะตกสวยมาก ตั้งใจจะไปดูกับโฮวอน....แต่คงไม่มีวันอีกแล้ว......นายอย่าร้องให้นะหลังจากที่อ่านไดอารี่เล่มนี้จบ ฉันเกลียดน้ำตาของนายมากที่สุด ถ้ารักฉันจริงอย่าร้องให้หลังจากวันนี้นะ  ชีวิตนี้จางดงอูมีคนรักคนเดียวชื่อ อีโฮวอน อีโฮวอนก็มีคนรักคนเดียวชื่อ จางดงอูใช่ไหมครับ เราจะใช้ชีวิตในบ้านสีขาวหลังเล็กด้วยกัน มีลูกสาว ลูกชายตัวน้อยๆ ที่เรียก คุณพ่อคุณแม่ ดังทุกวัน มีรอยยิ้ม มีเซกส์ มีทุกสิ่งทุกอย่างที่เราอยากมี.......




อย่าลืมความทรงจำในชีวิตนี้ของเราสองคนนะครับ จาก จางดงอู



''ฮึก....ฮือออออออออออออ พี่ครับ พี!!!''
''คุณโฮวอนคะ คุณต้องมีชีวิตต่อไปเพื่อคุณจางดงอูนะคะ''


      ร่างหนากอดร่างบางแน่นพร้อมกับน้ำตาที่นองหน้าเต็มไปหมด นาทีนี้เขาไม่ห่วงตัวเองอีกแล้ว อยากได้คนตรงหน้ากลับคืนมา ทำไมพระเจ้าทำแบบนี้ จะร้องแลกด้วยอะไรถึงจะได้คนรักกลับคืนมา เขาจะยอมแลกทุกอย่างเลย ในขณะที่คนตัวสูงกอดร่างเ็ล็กอยู่ในตอนนี้ก็รู้สึกถึงอะไรอุ่นๆตรงข้อแขน พอยกตัวอีกคนขึ้นมาพบว่าหางตามีหยดน้ำใสอยู่ จางดงอูไม่ชอบให้อีโฮวอนร้องให้ หลายครั้งที่ได้ยินเสียงสะอื้น เขาต้องทำเป็นไม่ได้ยินมัน จางดงอูเกลียด เกลียดน้ำตาของอีโฮวอน



''คุณอีโฮวอนคะ คุณจางดงอูไม่ชอบให้คุณร้องให้''

''ถึงร่างกายจะจากกัน แต่หัวใจของคุณและเขาอยู่ด้วยกันไม่ใช่หรอคะ''




''คุณจางดงอูจะอยู่กับคุณตลอดเวลา คุณเชื่อฉันสิ''
.

.

.

.

.

.

.


THE END